Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een kreet, bukte zich snel achter een van de gordijnen voor het venster en richtte zich weder op, terwijl hij een revolver in de lucht hield. „Hé! wat is dat?"

De officier, die, als in een droom geheel verdiept m zijn eigen gedachten, de bewegingen van Tolbach gevolgd had, keerde tot de werkelijkheid terug op het hooren van' dezen kreet. In één sprong stond hij naast zijn chef.

„Ziet," zeide deze, „dit wapen vind ik zoo even achter

dat gordijn". - •

Met een ruwe beweging rukte de luitenant de revolver

nit zijn handen en keek in den loop.

„De order!" zeide hij met een zwakke stem, „ik zie

het papier!"

Hij nam een potlood van de tafel en haalde uit net wapen het opgerolde blad papier te voorschijn, dat hij dadelijk herkende. Wi

Dat is de brief van den Kroonprins , zeide hij, met van ontroering trillende beenen in een stoel neervallende. Hierop zeide de valsche 'kolonel:

Daar, nu ziet U het zelf, Mijnheer, het was dus een domme fout, veroorzaakt door Uw slordigheid. De jongen heeft zich bij het oprapen van uw revolver vergist, hij * heeft U een andere gegeven en U heeft dat met eens bemerkt. Wat de Uwe betreft, deze is hier met zijn inhoud achter het gordijn blijven liggen."

De luitenant stond vlug op en hep met zijn revolver in de hand naar de deur, zeggende:

„Ik zal er heen gaan misschien kom ik nog op

tijd misschien " '

Ga Mijnheer", zeide de valsche kolonel vriendelijk, maar 'wanneer U te laat komt, weet dan wat U te doen staat".

De officier richtte den loop van zijn revolver op zqn slaap én zeide eenvoudig: „Ik weet het, Excellentie!"

Daarna liep hij hard weg, echter niet alvorens hij het militair saluut gebracht had, zooals dat een onberispelijk ordonnans betaamt.

Sluiten