Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Opgelucht door dezen op zichzelf geheel onschuldigen uitroep, keek hij bedaard naar de toebereidselen van zijn meester.

Deze maakte een handkoffer open en begon dezen onder de nieuwsgierige en vragende blikken van den jongen te pakken. .

Hij deed er eerst een uniform van een Fransch officier der infanterie in.

Met ontroering keek Jan naar deze kleedingstukken.

„Patroon", zeide hij, „hoe bent U aan die uniform gekomen ? Wat moeten wij ermee doen ?"

Tolbach antwoordde echter niet en ging voort met stelselmatig allerlei voorwerpen in den koffer te pakken.

Hierbij waren onder meer twee langwerpige vrij zware doozen.

In de zakken van zijn tuniek deed hij het horloge en het brillenhuisje, dat Jan onnücldellijk herkende, als de verplaatsbare telefoon met vijftienhonderd meter telefoon. draad. ,

„En de hamer ?" vroeg Jan, „en de magnetische vloeistof, neemt U die niet mee ?"

De jongen was blijkbaar van oordeel, dat zij niet genoeg hulpmiddelen zouden kunnen medenemen.

Tolbach echter, véél voorzichtiger, was niet van dezelfde gedachte. Hij gebruikte alleen dan zijn uitvindingen wanneer hij er zeker van was, dat zij goed tot hun recht zouden komen.

„Neen", zeide hij, „de telefoon zal dezen k^eer voldoende i zijn".

Gezeten in de automobiel, die hen naar de plaats, waar zich een der toegangen tot het paddestoelenbed bevond, zou brengen, trachtte Jan te weten te komen op welke wijze zij te werk zouden gaan.

Hij wilde met alle geweld weten, hoe zijn meester van plan was zich in verbinding te stellen met de Franschen.

Tolbach echter antwoordde niet op zijn veelvuldige vragen.

Zwijgend, gedoken in een hoek van de automobiel, zat hij te peinzen, ja het leek zelfs, alsof hij sliep.

Sluiten