Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Best, maar bent U er nu zeker van, dat, wanneer TJ weg bent, zij mij hier zoo rustig bij de zuil zullen laten liggen en kan ik hier blijven zonder dat het de aandacht trekt ?"

„Dat is nu juist de moeilijkheid, waarvoor ik een oplossing zoek", antwoordde de geleerde nadenkend. * Dit gesprek werd eensklaps onderbroken door iets, dat plaats greep bij den ingang van de grot. De korte bevelen van den Feldwebel en de houding der manschappen wezen op de aankomst van een meerdere.

„Dat' zal generaal von Kautnitz zijn", zeide Tolbach tot zijn metgezel, terwijl hij dezen hooggeplaatsten officier die met uitgestoken hand op hem toetrad, tegemoet ging.

„Prins !" zeide de laatste. „Ik weet, wat U hier komt doen en ik bewonder Uw toewijding".

Ik doe het voor ons land en onzen Keizer, hernam de vaïsche kolonel, met prachtig voorgewenden eenvoud, waarover Jan zich verkneuterde.

„Ja, ja", mompelde de matroos tot zichzelf, terwijl hij onbewegelijk naast de twee groote mannen stond, „het is voor het vaderland ; maar niet voor het zijne, er is maar één vaderland op de wereld en dat is het onze, dat is Frankrijk". „ S .

Nu onderhield de generaal zich met Tolbach op gedempten toon. De beide mannen hadden zich een weinig dieper in de grot begeven en de generaal scheen den valschen kolonel aanwijzingen te geven, welke de laatste met groote oplettendheid, steeds «aanteekeningen makende op den plattegrond, welken hij in zijn hand had, scheen aan te

hooren. t In zijn ongeduld scheen het Jan, alsof aan het gesprek geen einde zou komen. Eindelijk zeide de generaal, na von Gloecken flink de hand gedrukt te hebben *

„Nu, kolonel, ik hoop, dat U zult slagen en ik wensch U 'veel' succes toe ! Met ongeduld zie ik Uw terugkomst tegemoet, want van de inlichtingen, die gij zult. medebrengen, zal misschien het lot van Verdun afhangen .

„Ik vertrek onmiddellijk, Generaal", hernam Tolbach en hoop^vanavond terug te zijn".

Sluiten