Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zonder dat de soldaten, die niet meer op hem letten, er iets van bemerkt hadden.

Toen hij hiermede gereed gekomen was, voegde hij zich bij Tolbach, die het deed voorkomen alsof hij met ongeduld op den weg de komst van de automobiel, waar hij om gezonden, had afwachtte.

Eindelijk buiten het gehoor der soldaten zijnde, kon de jongen zijn nieuwsgierigheid den vrijen loop laten. Hij bestormde Tolbach met allerlei vragen als :

„Hoe heeft U het gehad ? Bent U geslaagd ? Wat hebben de Franschen gezegd ? Wanneer zullen wij dien troep Duitschers naaf de andere wereld helpen ?"

GHmlachend hoorde Tolbach dezen stortvloed van vragen aan en toen de jongen uitgesproken was,' nam hij het woord.

In eenige korte zinnen bracht hij Jan volkomen op de hoogte van den toestand. Alles was tot nu toe prachtig geslaagd. Alleen moesten zij nog het laatste gedeelte van hun plan ten uitvoer brengen.

„Ik ga nu", zeide hij „naar het hoofdkwartier om verslag uit te brengen van mijn bevindingen en om de machtiging te verkrijgen van nacht met de troepen af te kunnen marcheeren ! Ik heb hoop, dat morgenochtend om vier uur de onderaafdsche gang het graf zal zijn van tweeduizend Duitschers. Ik acht het uitgesloten dat men van dezen kant niet op mijn voorstel zou ingaan".

„Oh ! Patroon ! Patroon !" reip de jongen bewonderend uit. „Wat bent U toch een groot man I De Franschen zullen U zeker goed ontvangen hebben? Zij hebben U zeker met de onderscheiding behandeld, die U toekomt ?" Vertel mij toch, wat zij U allemaal gezegd hebben ?"

De geleerde haalde de schouders op.

„Maar daar vergis je je toch in. Zij waren van plan mij te fusileerenJ"

„Neen, dat is toch niet mogelijk ?"

„Ja zeker, en je kunt er op aan, dat het mij heel wat moeite gekost heeft hen te bewijzen, dat ik'geen spion was. Zonder de telefoon zouden zij mij zeker op staanden voet hebben doodgeschoten.... Gelukkig, dat ik mijn maatregelen genomen had".

Sluiten