Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het weigeren van een acetyleenlamp, een verkeerden weg was ingeslagen.

Het bataljon was echter op komst en zou zich dadelijk bij de anderen voegen. Toen de valsche kolonel deze verklaring kreeg, scheen hij allesbehalve hiermede ingenomen te zijn. Deze anders zoo kalme man maakte zich zenuwachtig hierover en was woedend op zijn officieren.

„Worden mijn bevelen op deze wijze" opgevolgd V' riep hij nit. „Ik wil dien matroos onmiddellijk hier hebben en dat bataljon, datte laatis, moet gehaald worden. Vlug! Vlug!"

Opnieuw snelden de officieren door de nauwe ruimte, geheel versperd door de dicht op elkaar staande mannen, zoodat er haast geen doorkomen aan was. Maar Jan verscheen nog altijd niet. I^É?

Tolbach kon zijn ongerustheid niet langer verbergen. Drie minuten voor vieren. Binnen drie minuten zou de mijn springen, wanneer de Franschen precies op tijd waren. De rots zou in de gang vallen en de verbinding tusschen de troepen en den ingang van het gewelf aan de Duitsche zijde verbreken.

Wat de uitgang aan de Fransche zijde betrof, zoo zou men daar waarschijnhjk met een regen van kogels ontvangen worden.

Het oogenblik is gekomen, waarop Tolbach nog maar één minuut den tijd heeft om aan den kogelregen en aan de vernietiging, welke de door hem aangevoerde troepen tegemoet-gaan, te ontkomen.

Volgens het door hem opgemaakte plan moet hij op hetzelfde oogenblik zich met Jan verbergen in een zijgang, die hij ontdekt had en die hij zooeven, onder voorwendsel van naar den weg te zoeken, teruggevonden heeft.

Hij kan echter den jongen niet alleen laten in dit gevaarlijke gedeelte. De groote rots, die den terugtocht voor de opeengehoopte soldaten moet afsnijden zöu, wanneer Jan niet spoedig kwam, ook voor hem den weg versperren.

,",Oh ! dat is verschrikkelijk !" mompelde Tolbach tot zichzelf.

Hij was zóó zenuwachtig, dat hij deze woorden zelfs in het Fransch sprak.

Sluiten