Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Er is ongeveer' een maand verloopen sinds de gebeurtenissen, welke wij reeds beschreven hebben en die, zooals bekend, geleid hadden tot de vernietiging der twee regimenten van den Keizer in de onderaardsche gang te Etain.

Ja, onze jonge held was werkman geworden in een Duitsche oorlogswerkplaats. Onze jeugdige lezers zullen zich waarschijnlijk met verbazing afvragen of dit nu het resultaat was van alle grootsche plannen.

Helaas, ja en om te kunnen verklaren hoe Jan Robin in deze omgeving terecht gekomen was, moeten wij twee maanden teruggaan naar den dag, waarop de mislukte aanval in de onderaardsche gang heeft plaats gehad.

De weinige soldaten, die aan den vreeselijken dood waren ontkomen, hadden in de grootste wanorde de Duitsche hnies weten te bereiken. Hier brachten zij de tijding van het onheil.

De generaal had dadelijk mannen, voorzien van schoppen en houweelen, gezonden om den ingang van de onderaardsche gang aan de Duitsche zijde te ontruimen en hulp te bieden aan de gewonden.

Men zal zich herinneren, dat Jan, dank zij het gelukkige toeval van de uitgedoofde lamp, zich onder de dertig of veertig, soldaten van de sectie had bevonden, die door de neervallende rots afgesneden waren geworden en zoodoende heelhuids hadden weten te ontsnappen.

Wat Tolbach betreft, hij was onder de dooden. Na lang zoeken had men zijn met talrijke wonden overdekt hchaam gevonden op de plaats, waar een aanvoerder behoort te zijn, namelijk aan het hoofd van zijn troep.

De Duitschers konden er niet aan denken al de lijken van hun tweeduizend kameraden, die al reeds gedeeltelijk in deze sombere onderaardsche gang waren begraven, weg te halen. Het hchaam van den kolonel von Gloecken, die deze ongelukkige expeditie zoo roemrijk met zijp leven betaald had, werd echter naar het algemeen hoofdkwartier vervoerd. M\

Alvorens hem een plechtige begrafenis te geven zocht men zijn zakken na 'en vond daarin een enveloppe, waarop geschreven stond : „Dit is mijn testament".

Sluiten