Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

papier in zijn hand, dat behoorlijk afgeteekend was en voorzien van het zegel der divisie.

Het was een bevel, waarin stond, dat iedereen m het bezit van een groenen koffer, gemerkt met de letter G, waarboven een kroon, verplicht was dat voorwerp mt te leveren, ; aan den houder van die order.

Ben je nu tevreden, vent ?" vroeg de officier. "Dank U wel, luitenant", zeide Jan bedaard, terwijl hij het kostbaar stuk papier in zijn portefeuille borg ; daarna salueerde bij, maakte rechtsomkeert en vertrok.

Dat is een matroos, die zijn weg wel zal vinden , dacht de'officier, toen hij den jongen zoo zelfbewust zag heengaan. ... „als zijn koffer nu maar niet verdwenen is ! Hij is best in staat, hiervan heel wat drukte te maken".

Toen de kleine Franschman het hoofdkwartier verlaten had begaf hij zich naaj het huis, dat Tolbach en hij bewoond hadden. Hij wist zeer goed, dat hij er den koffer niet meer zou vinden, maar hij hoopte er tenminste inlichtingen te krijgen, die hem in staat zouden stellen, te weten te komen, wie zich 'ervan meester had gemaakt

Hij had zich flink gehouden, toen hij tegenover den officier stond, nu hij in het bezit van de order was, zou hij zich nog beter weten te doen gelden. _

Zonder iets te zeggen aan de wacht voor het huis, hep hij den tuin door en ging naar de eerste verdieping, waar zich de kamer van Tolbach bevond.

De deur was niet op slot, zoodat hij ongehinderd binnen kon gaan Het vertrek leverde een schouwspel van volmaakte wanorde op; de kasten stonden open, maar waren ledig; op , den grond lagen papieren en allerlei prullen; er was mets meer te vinden, men had blijkbaar de kamer leeggeplunderd.

Het is juist zooals ik vreesde \" mompelde Jan toornig, „zij hebben alles weggehaald ; het linnengeod, de uitrusting, alles is weg ". Toen riep hij :

„Juffrouw Hermann 1" .

Een oude huishoudster kwam naar boven en bleef sprakeloos staan, toen zij den kleinen bediende van den vroegeren bewoner herkende.

Sluiten