Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moet vertrekken en je zult maken, dat ik straf oploop".

De kleine Franschman echter wilde zijn prooi niét laten ontsnappen. Kalm zette hij zijn voet op de voetrem, waardoor de wagen tot staan werd gebracht.

Dit tooneel had de aandacht getrokken van een onderofficier, belast met de regeling van het vertrek der automobielen.

Deze kwam woedend toesnellen en begon tegen den jongen uit te varen. De matroos echter toonde hem het bevelschrift"; terwijl hij zeide :

„Friedrich heeft mijn koffer gestolen. Hij moet mij dezen terug geven, anders zal ik mij bij den officier gaan beklagen".

Verstijfd van schrik op het zien van de> handteekening van den generaal beval de Feldwebel den chauffeur uit te stappen en de zaak te verklaren. Na heel veel heen en weer gepraat eindigde de vroegere kameraad van den kleinen matroos met deemoedig te bekennen. ,

„Je was er niet", zeide hij.... „Men had mij gezegd, dat alles wat de kolonel achtergelaten had, aan niemand behoorde. Iedereen kwam wat weghalen en ik heb den groenen koffer meegenomen".

„En wat heb je daarmee gedaan", vroeg Jan met een van aandoening trillende stem.

„Ik heb hem voor vijftig Mark verkocht om wat eten te koopen, want zooals je weet laat de voeding in den laatsten tijd veel te wenschen over".

„Goed, goed !" viel/de matroos hem in de rede. „Maar aan wie heb je hem verkocht ?"

„Aan den vliegenier von Stein. Alleen die menschen kunnen voor dergelijke prullen zooveel geld betalen".

De jonge Franschman raakte buiten zich zelf, maar hij wist zich te herstellen en besloot zijn onderzoek tot aan het bittere einde te vervolgen.

„Waar is de vliegenier von Stein ?"

„Hij maakt deel uit van het eskader R en ik geloof, dat dit zich op het cogenblik bevindt bij de troepen, die voor Verdun staan".

Jan kon niets meer uit dezen man krijgen. Nadat hij hem nogmaals gezegd had, dat hij niets anders was dan een dief .

Sluiten