Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sprong de jongen van den wagen, die onnüddellijk zijn plaats in het convooi weer innam en zich snel verwijderde.

In gedachten verzonken Hep onze jonge held langzaam den weg op. 'ftp,

Hoe zou hij den vliegenier te midden van al die soldaten kunnen vinden ? Zou men hem in de tweede linie laten doordringen ? Zou hij niet aangehouden worden door een gendarme ? Als eenige vrijgeleide beschikte hij over het bevelschrift en de jongen was niet zoo naïef en zoo onbekend met oorlogszaken om te veronderstellen, dat de gendarmes, belast met de pohtiediensten op de wegen zich tevreden zouden stellen met zijn verklaring, dat bij zijn koffer verloren had en dat hij dezen op het slagveld ging zoeken.

( Toch wlide hij zich niet laten ontmoedigen. Hij moest trachten een middel uit te vinden om den man te bereiken, die in het bezit was van den voor hem zoo kostbaren koffer.

Gelukkig kon hij met-het oog op zijn leeftijd,' zijn matrozen-uniform en zijn positie van leerjongen in de fabriek te Esshausen zich gemakkelijk zonder de aandacht op zich te vestigen onder de troepen bewegen.

Maar hoe eenzaam en verlaten voelde de jongen zich te midden van deze drukte.

Rondom hem was niets anders te zien dan een lange rij van soldaten, die de wegen geheel in beslag namen. Infanterie, artillerie en transporten stroomden voorbij als een rivier zonder einde.

Hij begreep dat het dwaasheid zou zijn, om op goed geluk af met hen mee te wandelen ; bovendien zou de tijd verloopen.

Hij was reeds een dag en een nacht van de fabriek weg ; zijn verlof was dus voor de helft om. Hij moest tot eiken prijs een gids, een middel van vervoer zien te vinden.

Hij had grooten lust elke automobiel, die snel voorbijreed en waarin officieren in gemakkelijke houding zaten, aan te toepen en hun te zeggen :

„Neem mij mee, ik moet tot eiken prijs den aviateur von Stein zien te vinden \"

Hij zag echter dadehjk in, dat dit optreden al te gek zou

Sluiten