Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toch moest hij zich staande houden temidden van al die drukte, die hen onophoudelijk den weg versperde en waardoor t zij genoodzaakt waren elk oogenbhk te stoppen, om, ! zoodra er weer een opening kwam met razende snelheid verder te gaan.

De jongen kon niet meer. Hij huilde van vermoeienis en van pijn. Toch hield hij zich krampachtig vast aan den rijder, die hem naar het doel, dat hij wilde bereiken, zou voeren.

Hij leed ondragelijke pijnen maar hij wist, dat hij steeds dichter bij zijn doel kwam. zij waren reeds de transporten voorbijgegaan en waren nu in de buurt der loopgraven ekomen.

Overal was de aarde omgespit en zag men houten paaltjes en ijzeren draden. De kanonnen heten aanhoudend hun somber gedreun hooren.

„Dat zijn die vervloekte 75 c.M.'s, die aan het schieten zijn", zeide de sodaat hem.

En vanaf dat oogenblik scheen deze muziek den jongen, heerlijk in de 00ren te khnken.

Dank zij zijn geleide, dacht niemand er aan hem aan te houden of hem te ondervragen.

Aan het einde van een in puin geschoten dorp vroeg een gendarme echter den wielrijder naar zijri papieren. De laatste wees op den jongen en zeide, dat is een werkman van Esshausen, die reservestukken brengt naar een aviateur van het eskader R.

Zonder argwaan te koesteren, knikte de gendarme met het hoofd en gaf te kennen, dat zij verder konden gaan.

Op het oogenblik, dat de motor aansloeg om zijn weg te vervolgen, voegde hij eraan toe :

„De hangars van het eskader R bevinden zich op 300 Meter van hier, bij die tenten, die je daar ginds kunt zien". «UVf*

Op het hooren van deze woorden was Jan buiten zichzelf van vreugde. Nu was hij eindelijk aan het einde van deze verschrikkelijke reis. Het werd tijd ook, want zijn krachten raakten uitgeput en hij voelde dat hij niet veel verder zou kunnen gaan.

Sluiten