Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leest hij de raadgevingen hem door Tolbach nagelaten.

Deze raadgevingen moesten zeer belangrijk zijn, want naarmate de jongen de beschreven pagina's doorloopt, verheldert zijn gelaat en beginnen zijn oogen te schitteren. Men zou in hem niet den neerslachtigen, moedel oozen jongen herkennen, die gewoonlijk treurig door de sombere, rookerige fabriek dwaalde.

Na den langen brief gelezen te hebben, plaatste hij dezen weder in het binnenste gedeelte van den koffer en drukte op een veér, die zoo goed verborgen was, dat men deze zelfs met de scherpste oogen niet zou hebben kunnen zien.

Daarna begon hij schriften vol met aanteekeningen en formules door te bladeren. Het was alsof hij zich voor een examen voorbereidde. Toen hij ongeveer een uur oplettend had gelezen en alles, weer weggeborgen, haalde hij een kistje te voorschijn, het kistje No. 123, dat zooals wij weten de geheimzinnige instrumenten van Tolbach bevatte, den stalen hamer, de flesch met de magnetische vloeistof, de verplaatsbare telefoon, enz.

De kleine Franschman hield zich dezen morgen speciaal bezig met den stalen hamer, waarvan hij de werking aan de hand van de door den geleerde nagelaten beschrijving bestudeerde. Hij werkte ruim twee uur door en was zóó in zijn arbeid verdiept, dat hij alle begrip van tijd verloren had. Plotseling sprong hij, opgeschrikt door het geluid van een sirene, op.

„Verduiveld !" bromde hij, „de reveille !"

Teleurgesteld maar snel borg hij de voorwerpen in zijn kist, opdat zijn kameraden, die wakker begonnen te worden, deze niet zouden kunnen zien.

Een gegaap en gesnuif liet zich hooren en op alle bedden zag men de behaarde gezichten van werklui zich norsch oprichten, terwijl zij er zich over beklaagden, dat zij verplicht waren nu al op te staan.

Jan was handig weer in zijn bed gekropen en veinsde te slapen, opdat niemand zou kunnen vermoeden, dat hij reeds vanaf het aanbreken van den dag gewerkt had.

Dë ruwe stem van den meesterknecht, die de ronde

Sluiten