Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in de lucht.... de werklieden klapten in hun handen....

Juist op dit oogenblik richtte Jan, die achter de deur zijn gelegenheid stond af te wachten, zijn hamer op en mikte op zijn vijand. Toen hij dezen goed in het vizier had, drukte hij op de veer aan de linkerzijde van den hamer aangebracht en onmiddellijk gebeurde er iets ongegrijpelijks, iets om nooit meer te vergeten.

Het vliegtuig dook plotseling en werd ondersteboven gegooid. Uit aller kelen klonk een kreet. Men snelde naar de plaats waar de stalen vogel met al de kracht van zijn motor, welke steeds door bleef werken, was neergesmakt.

Te midden van de verwarring, veroorzaakt door het onverklaarbaar ongeluk was het gemakkelijk voor Jan de draden los te maken en den stalen hamer, waarvan hij zich met zulk een goed resultaat had bediend, weg te stoppen. Toen snelde ook hij naar de groep, die het gevallen toestel omringde.

Men probeerde met alle mogelijke zorg von Stein op te heffen, want ongetwijfeld was de vliegenier zwaar gewond. De motor was op zijn rug terecht gekomen. Na een kwartier bezig geweest te zijn, slaagde men er in hem van zijn zitplaats, die vreeselijk gehavend was, op te tillen.

De werklieden legden den bewusteloozen gewonde voorzichtig op een brancard en brachten hem naar het hospitaal.

Toen Jan het lichaam van den man, die zich erop be-' roemd had eiken dag een Franschman te kunnen neervellen, voorbij zich zag gaan, kon hij een gevoel van voldoening niet onderdrukken.

Hij, Jan Robin, had nu dien man zoo handig neergeveld. Zachtjes zeide hij tot zichzelf :

„Vanavond zal je mij nog niet hier vandaan kunnen krijgen, Duitenant von Stein, kofferdief'.

Rondom het verwoeste toestel stonden de werklieden met de ingenieurs intusschen het geval te bespreken.

Niemand kon begrijpen, wat er gebeurd was. Dit ongeval was iets wat nog nooit was voorgekomen. Geen enkel stuk scheen niet in orde te zijn, terwijl de motor goed werkte. Maar hoe kwam het dan, dat het toestel op deze

Sluiten