Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

terug kon komen en met dit geniale plan was de "Jongen dag en nacht bezig, steeds al het voor en tegen wikkende, net zooals hij zijn meester had zien doen.

We hebben hem aan het werk gezien in de slaapzaal en hedenmorgen vinden wij hem zwijgend zitten met zijn kroes van geperst papier — sedert 1914 werden in Duitschland geen metalen voorwerpen meer gebruikt — zwijgend zeggen zij, dat hij uit zijn kroes van geperst papier de slechte soep te drinken, waarvan bij den naren smaak niet eens proefde.

Het kon hem niets schelen, wat hij te eten kreeg, mits hij maar niet van honger stierf en genoeg kreeg om zichzelf in het leven te houden om de taak, die Tolbach,hem gesteld had, te kunnen verrichten, meer verlangde hij niet,

Deze opdracht was belangrijk, op het eerste gezicht zelfs overmoedig, zóoals trouwens al1e plannen van den geleerde. En toch zou hij het probeeren.

Het betrof niet minder dan het in de lucht laten vliegen van een gedeelte van deze oorlogsfabriek, waarin hij op het oogenblik vertoefde.

Op eenige meters afstand van hem, achter de muren bevonden zich de inrichting voor het maken van bedwelmende en vergiftige gassen, kortom de plaats, waar die monsterachtige producten van het wreede Duitsche genie werden gemaakt. '''V\''

Kij kende naar de Feuergaz-Fabrik met zijn hooge muren en zijn verdedigingsmiddelen, zag hij de bescherming tegen luchtaanvallen, benevens den grooten bliksemafleider, welke daarboven was aangebracht.

Oh !" dacht hij, „als ik die schandelijke inrichting in de lucht zou kunnen laten vliegen, met dezelfde gassen, die daar gemaakt worden,.... als ik dat eens kon".

Een hand werd op zijn schouder gelegd. Naast hem aan de tafel werkte een mismaakte, magere man, Mittel gebeeten, die, om zoogenaamd op zijn verhaal te komen, in deze afdeeling geplaatst was, en ziende in welke richting de jongen keek, zeide hij hem :

„Wat is dat hoog, hé ?"

„Nu wat denk je, dat het mij kan schelen", bromde de

Sluiten