Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jan, die een weinig terzijde stond, wachtte angstig het resultaat af van deze bespreking, want hij begreep, dat het welslagen van -zijn geheele plan daarvan afhing. Toen hij het antwoord van Hilmans hoorde, was hij buiten zich zelf van vreugde.

De gebeurtenissen liepen gehéél, zooals hij dat wenschte. Op den dag en bijna juist op het door hem vastgestelde uur zou hij in een vliegtuig opstijgen. Het lag dus aan hem pm,gedurende den tocht de kroon op zijn werk te zetten of beter gezegd op het werk van Tolbach) die dit punt voor punt nauwkeurig had aangegeven en indien hij slaagde zou hij vanavond1 bij de Franschen zijn.

Hoe verheugd was de jcngen bij deze gedachte ! Hij bekommerde zich niet om de gevaren, die hij liep, hij was vast besloten te handelen met dienzelfden moed en wilskracht, die hij van zijn meester gezien, had.

Heimans riep hem. Hij liep in den paradepas naar den officier en ging stram in de houding voor dezen staan, hopende door zijn optreden als modelsoldaat den officier voor zich te winnen en hem niet in de verleiding te brengen terug te komen op de toezegging, die hij den kapitein gedaan had.

„Matroos !" zeide de officier uit de hoogte, „ik zal je vandaag meenemen als passagier op mijn proeftocht. Ben je in staat dezen tocht méde te maken ?"

„Jawel Luitenant, ik voel mij daartoe in staat".

„Ik wil je vooruit waarschuwen", voegde de vhegenier eraan toe, dat wij wat kromme sprongen zuilen maken, wanneer ik voel, dat het toestel goed werkt".

„Hoe zou ik bang kunnen zijn", hernam Jan dadelijk, „wanneer ik de eer genieten zal met den grootsten Duitschen vlieger te vhegen ?"

Hilmans wierp een onrustigen blik naar zijn huurman, den doorluchtigen prins en zeide :

„Zwijg, wij hebben hier niet het recht om een groot vhegenier te zijn, wanneer men een eenvoudig burger is ; dat zal je later wel merken.... ten minste wanneer de omstandigheden in Duitschland niet veranderen "

Daarna vervolgde hij op een strengen gebiedenden toon :

Sluiten