Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij, die eenige weken vroeger na den uitbrander van von Stein door het geheele vliegercorps met minachting werd aangekeken, was plotseling het middelpunt van aller belangstelling geworden, nu hij in de gunst van de groote chefs stond.

„Je moet óns van boven toewuiven, kleine matroos",

zeide een oude mecanicien ,Raak je hoofd niet kwijt

met Hilmans behoef je niet bang te zijn".

„Neem eerst een flinken borrel", stelde een ander voor. f,Ik heb een heele flesch achter een oliekan in de werkplaats verborgen.... dat zal je een beetje moed geven en dan kunnen wij meteen op je toekomst als aanstaand Duitsch vhegenier drinken".

Iedereen bood hem kleeren of andere voorwerpen noodig voor zijn tocht te leen,' de een bracht hem een vliegerskap, de andere een leeren buis. Ondanks deze algemeene beminlijkheid duurde de tijd van den .maaltijd van den officier den kleinen Franschman lang.

Nu hij zoo dicht bij zijn doel was, vreesde hij, dat er plotseling iets tusschenbeide zou konien. Vriendelijk op alle aanbiedingen antwoordende, bleven zijn oogen steeds gericht op de voor officierscantine ingerichte houten barak, waar Hilmans op het oogenblik zijn eindeloos langen maaltijd gebruikte.

De jcngen verbeeldde zich, dat er elk oogenbhk een bevel van hooger hand zou komen, dat hem beletten zou mee op te stijgen in de reddende vliegmachine. Naar elke beweging op het vliegveld, eiken wiehij der, eiken boodschapper naar de afdeeling administratie keek hij met schrik, vreezende, dat men met een bericht omtrent hem kwam of dat men zijn plan had ontdekt. In één woord, het leek hem of al het leven pp het veld en zelfs in de fabriek Esshausen alleen zijn nietigen persoon betrof.

Gelukkig gebeurde er niets en behalve de werklieden, direct betrokken bij den proeftocht, was er niets buitengewoons te zien. In de onmetelijke fabriek ging alles zijn gewonen dagelijkschen gang.

En toch hing dreigend de stalen hamer boven deze menschenmassa en die machtige imichting.

Sluiten