Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen, nu opgelet en luister goed naar wat ik je zeggen zal".

„De luitenant kan er van overtuigd zijn, dat ik letterlijk zal doen, wat hij zegt".

„In de eerste plaats", vervolgde de officier, „kalm, heel kalm blijven, ik waarschuw je vooruit, dat het geen bedaarde tocht zal zijn, want ik ben van plan het toestel ernstig té beproeven".

„Met U ben ik niet bang".

„Goed! Daar er twee stuurinrichtingen zijn, moet gij er een vasthouden, maar niet te stijf. Als je om de een of andere reden voelt, dat je geen macht meer over jezelf hebt, laat dan dadelijk alles los, want anders zul je mij in mijn bewegingen hinderen".

„Ik heb alles goed begrepen, Duitenant".

„Vooruit", besloot deze, „dan vertrekken wij !"

Dadelijk dit lang verbeide bevel gehoorzamende, sprong Jan op de treeplank en nam plaats op het bankje, dat naast de zitplaats van den vlieger was aangebracht.

Hilmans maakte hem nog even opmerkzaam op de spreekbuis, die bij zijn mond en zijn ooren uitkwam, door middel waarvan hij tijdens het vliegen met den officier eenige woorden zou kunnen wisselen. Daarna hief hij zijn arm op.

De mecanicien, dié opdit teeken wachtte, ging bij het toestel staan om bij het opstijgen behulpzaam te zijn. Voor de tweede maal stak de vhegenier zijn hand op. „Los !"

De motor sloeg aan en de schroef begon te draaien. Eenige seconden luisterde de aviateur oplettend of alles normaal werkte. Voldaan stak hij zijn hoofd buiten het toestel. Men had hem begrepen. De mannen, die krampachtig het toestel vasthielden, lieten los en de machine begon over den ongelijken grond te rollen. Ploteeling voelde men niets meer, geen trilling, geen schuddifg, niets. De grond was verlaten, men vloog, men ging steeds omhoog.

Jan herademde opgelucht. Nu hing de rest van hem en van zijn vermetelheid af. Hij zou niet te kort schieten. Hij nam zijn revolver, de revolver vanJTolbach uit zijn

Sluiten