Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van bebouwde akkers aan zijn oog, dan weer de grijsachtige tinten van braakliggende gronden.

Daarna vlogen zij over dorpen, die hun witte kubussen, die op dominosteenen geleken en eindelijk ontwaarde men een groote massa regelmatige lijnen, dat waren de vestingwerken.

„Metz \" werd door de spreekbuis geroepen.

De klok wees vijt minuten over vijf.

„Het gaat goed", mompelde de jongen tot~ zichzelf, „wij kunnen niet vroeger te Esshausen terug zijn,J.

Maar, wat is dat, het toestel daalt verschrikkelijk snel, helt zelfs heelemaal voorover % .. zou er iets gebeuren ? Oh, Heer, ik bid U, als het U beheft nog niet! Kalm herstelt het toestel zich weer. De vhegenier heeft deze beweging uitgevoerd om een goeden indruk op de soldaten van het garnizoen te maken.

Zij bevonden zich nu dicht bij de citadel. Jan kon duidelijk de wallen, de forten, de koepels bedekt met soldaten .onderscheiden. Voor een laatste maal glijdt het toestel op zijn vleugels en begint weer te stijgen.

De handles goed in bedwang hebbende, beschrijft Hilmans een grooten cirkel en stevent daarna naar het Westen. Ze gaan terug.

Op dit oogenblik voelt Jan zijn hart iets harder kloppen, zijn tong kleeft tegen zijn verhemelte, hij klemt zijn bibberende tanden opeen : het beslissend oogenbhk nadert.

Een half uur vloog men rechtuit, en reeds verschenen duidelijk opnieuw de wolken van zwarten rook boven de gebouwen van Esshausen.

Tien minuten voor zessen wees de klok aan.

Jan angstig, bleek, maar vastbesloten alles te wagen, wacht met zijn hand krampachtig om zijn revolver geklemd.

Nog eenige minuten verloopen. Plotseling weerklinkt in de verte een zwak'maar toch duidelijk hoorbaar geluid, dat juist tot zijn ooren kan doordringen.

Hevig ontroerd mompelt hij :

„De sirene ! de sirene ! Mijn God, wat zat er gebeuren !."

Sluiten