Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Deze woorden hoorende en het wapen op zijn hoofd gericht ziende, meende de vhegenier eerst te droomen en te lijden aan hallucinaties, zooals dikwijls voorkomt bij vliegers wanneer zij lange vluchten op groote hoogte moeten maken.

Even liet hij het stuur los, streek met zijn hand over zijn * gezicht, schoof zijn bril op, om zich er rekenschap van te geven of dat wat plaats vond werkelijkheid was. De kleine matroos echter herhaalde zijn woorden en riep uit alle macht;

„Keer om onmiddellijk, keer om, of ik zal U dooden \"

• Hilmans was moedig. Hij probeerde tegen te stribbelen ; met de eene hand bestuurde hij het toestel, met de andere hand wilde hij den jongen de revolver uit zijn hand slaan, maar, met een kracht verdubbeld door de zenuwachtige spanning waarin hij sedert eenige uren verkeerde, rukte Jan zijn arm los en schoot zijn revolver af in de richting van den vliegenier (want hij wilde hem niet dooden), hij schoot nog een keer en nog een keer.

Gewond viel de vliegenier achterover op zijn zitplaats, die weldra rood gekleurd werd door het bloed en het toestel schoot met de punt naar beneden, viel bijna.

De positie was verschrikkelijk voor Jan. Hij hadnognoiot een vliegtuig bestuurd. Wel had hij eenige lessen gehad, maar zijn ervaring was zeer gering.

Zou hij het toestel, dat steeds bleef dalen, weer kunnen doen stijgen ? Zou hij in staat zijn, het in westelijke richting te sturen en het die enkele kilometers, die hem van de Fransche hnies scheidden, te doen afleggen ?

Dadelijk vatte hij het stuur, gooide dat om en verzette den hefboom.

Gelukkig, het toestel begon te stijgen, de motor werkte regelmatig. /

Tot zin groote verbazing zag hij, dat het vliegtuig bleef vliegen in de goede richting, dat wil zeggen naar Frankrijk.

Al hooger en hooger steeg de machine en hij wist niet hoe hij dit stijgen moest stoppen.

Daar is hij boven de Duitsche loopgraven. Hij herkent

Sluiten