Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

duidelijk de lichte lijnen van het omgewoeld zand en de donkere massa's die zich daar tegen afsteken, dat zijn de troepen. Maar spoedig is hij ook aan deze voorbij gesneld, terwijl witte rookwolkjes om het toestel beginnen te dwarrelen.

Een plotselinge uitbarsting weerklinkt, die gelijkt op het springen van een vioolsnaar. Hij begrijpt wat er gebeurt, men schiet op hem.

Die rookwolkjes zijn Fransche granaten/ die losbrandingen hadden hem moeten dooden, het zijn Fransche schoten, die vallen.

„Bah! er is niets te vreezen", mompelde hij.,... „ze zullen mij wel herkennen".

Maar daar gebeurt plotseling iets onverwachts, Hilmans is niet dood, na eenige oogenblikken bewusteloos geweest te zijn, opent hij de oogen en ziet het gevaar, waarin zij verkeeren. :

Hij wil liever gevangen genomen wprden dan een wissen dood tegemoet gaan. Met wanhopige inspanning richt hij zich weer op en prevelt met een stervende stem, zoodat Jan het haast niet boven het geluid van den motor kon hooren :

„Blijf af ! Wij gaan naar de Franschen".

Jan heeft het begrepen, maar voor alle zekerheid blijft hij de stuurinrichting stevig vast houden, gereed om te handelen op de eerste de beste verdachte beweging van den Duitscher; Overtuigd, dat hij alles gedaan heeft, wat zijn phcht hem voorschrijft, besluit hij, zich neer te leggen bij de wenschen van dezen vijand, die hem gewond heeft en hem, wanneer hij zulks wenscht, kan dooden. Hij denkt er slechts aan, datgene van zijn leven te redden, wat nog te redden valt, meer uit zucht naar zelfbehoud, dan om welke reden ook.

Met ontzetting denkt hij aan den verschrikkelij ken dood door een val met een geheel ontredderd toestel. Hij ziet de ontploffingen der Fransche granaten, die over hun hoofden fluiten, steeds nader en nader komen. Er is slechts één kans ; de snelheid opvoeren en stijgen om buiten het bereik ,der batterijen te komen en dan dalen, dalen, verloren in de

Sluiten