Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door de schoorsteene, en se gooie bij al de soete kindere wat in dr schoen. En nou staat hier een klein huisie en die jonge die wou nooit na school. En nou pakke se 'm uit se bed en nou mot-ie mee na Spanje. En nou sit-ie te griene in de sak."

De „sak" wordt geteekend als een groote lus, zoodat jfr den zondaar er in kunt zien zitten „griene". 's Is een miniatuur poppetje; een kat zou in een zak nog meer plaats innemen. Ook „zit" hij niet, maar zweeft met uitgespreide armen en beenen door de ruimte binnen in den zak. Maar wat hindert dat? De kinderen vinden 't allemaal even prachtig, en dat vind ik eigenlijk ook. Mijn nieuwe Chris heeft dus fantasie. En hij is sportief. De traditioneele schimmel bevredigt dit moderne stadskind niet meer.

„Sinniklaas in de fiiegmesjine", prachtig anachronisme. En in m'n eentje lachend loop ik verder door de rij.

Dien heelen eersten dag doet Chris zijn uiterste best. Het taallesje schrijft hij netjes, tot het laatste woord. Onder 't lezen let hij op en weet zijn beurt.

En als ik 's middags naar huis ga — hoe 't komtr weet ik zelf niet — misschien door zijn mooie helderblauwe kijkers, misschien door zijn „Sinniklaas in de autau", misschien omdat zijn vader dood is en zijn moeder „wel van 'm af wil", maar dan voel ik, dat die kleine zwerver al een plekje in mijn hart heeft veroverd.

't Gaat goed met m'n Chris, een heele week, twee heele weken, 't Schoolhoofd kijkt voldaan: Zie je, aan zijn school.... Ikzelf krijg er ook al een beetje moed op.

Tot op een goeien morgen zijn plaats leeg blijft. Maar de andere jongens verzekeren me, dat hy niet ziek is. Ze hebben hem gezien; hij hing achter aan de tram.

Sluiten