Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

poesje verteld en van al de grappen, die 't uithaalde. Sedert deelde 't poesje ook in Jopie's zorgen. -

„Ik wajt wel een kettewinkel baj ons in de straat", begon hij ernstig. „Sa 'k es foor u gaan frage, of se der daar sau lang op passé kenhe?"

En 's middags kwam hij me 't resultaat van z'n bemoeiingen al brengen:

,,'t Kost een kwartje per dag!" „Een kwartje?" schrok ik. „Wat een geld!" ,Ja, dat see-ik auk, en toe see die kettebaas, dat de mellek sou duur was en dat alle kette een haile ken me Hek krege."

Ik proestte 't uit. „'t Is nog pas zóo'n klein poesje, dat drinkt nog zooveel niet."

Hij lachte hartelijk mee : „Naj he juffrau, soo'n klaan bajssie mit soo'n graute ken mellek, daar ken die wel in fersuipe, 'k sal die fint nog es gaan segge, dat 't maar sau'n klaan poesie is".

Maar de kattenbaas bleek niet te vermurwen, en daarom kwam m'n vrind den volgenden dag met een nieuw voorstel.

„'t Poesie ken sau lang wel baj ons komme. 't Mag echt fan me moeder, en ik sal der wel goed op passé, want ik hoef ommers toch niet na schaul".

En hij was wat teleurgesteld, toen 'k hem vertelde, dat 't poesje al ergens anders te logeeren gevraagd was.

't Ging ze blijkbaar niet erg voor den wind, in 't gezin van Jopie. Toen 't weer herfst werd, vroeg z'n moeder, of hij in aanmerking kon komen voor „Kindervoeding". En schoolklompen droeg hij nu ook. Maar hij bleef er even vroolijk en genoegelijk bij. Hij vertelde me, dat 't „faan" was op de „ajtsaal", en als ik dan vroeg, wat hij gehad had, klonk het met groote voldaanheid: „snirt" of „kep-

Kinderen uit m'n klas. 6

Sluiten