Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

flodderdasje, wijde boord, slobberjas, opgesjorde broek en groote platte schoenen.

„Meneer?", waagde Tobias aarzelend te vragen.

Maar de leeraar gaf geen antwoord; geen ademtocht kwam over zijn lippen, en zelfs zijn anders levendig snuivende neus bleef geluidloos. '

Tobias vond dit alles te vreemd, te onverwacht, te zonderling, om zich in-eens volle rekenschap te geven van het geheimzinnig verschijnsel, waar tegenover hij hier stond.

— „Meneer!", herhaalde hij dringender. Hij trok hem eerbiedig aan een van de anders in alle richtingen wapperende jaspanden; maar het op die plaats glimmend-versleten laken voelde zoo hard als een stuk ijzer.

— „Meneer!!", drong hij luider aan. Meteen vatte Tobias nu moed "en tikte zijn leeraar op den schouder, twee, drie tikken, die hij telkens krachtiger liet neerkomen. Maar het was of hij op een deur tikte, zóó hard voelde de schouder van Dr. Stolp, en zóó hol klónken zijn tikken.

Tobias begon te gelooven aan een ongeluk!

Hij kende voldoende scheikunde, om te weten, dat er schadelijke' chemische stoffen zijn, die een giftigen aard bezitten. En ook wist hij, hoe de geleerde Dr. Stolp den geheelen dag niets anders deed dan in zijn laboratorium ingewikkelde proeven nemen, waarvoor hij geleerde formules samenstelde, en waarover hij nog geleerder verhandelingen schreef, die door de allergeleerdste scheikundigen om het zeerst geprezen werden. Want Dr Stolp die aan Tobias en diens klasgenooten de beginselen der chemie moest leeren, van de eenvoudigste samenstellingen tot de examen-vraagstukken der hoogste klasse, was meer geleerde dan leermeester, en het ontdekken van vreemde mengsels, waaruit onbekende chemische gassen, nieuwe vloeibare of vaste scheikundige verbindingen te voorschijn komen, was zijn grootste lust, waaraan hij al den tijd, dien de H. B. S.-lessen hem overlieten besteedde. Dus sloot hij zich na schooltijd op in het

Sluiten