Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neringen weer scherp voor zijn geest terugriep, was het voortdurend dit gevoel van verstijving, wat hem weer aangreep. En machteloos lag hij dan op zijn rug in het overhoop gehaalde bed, starend naar den kamerhoek, waar hij het versteende beeld van Dr. Stolp meende te zien staan;... en hij kon zich maar niet bewegen of verroeren;... slechts met geweldige inspanning kon hij zijn lippen bewegen, om dien éénen klank uit te stooten:

— „Meneer!... Meneer 1"

Toen eindelijk de dag aanbrak, en het licht te schemeren begon achter de grijze gordijnen voor zijn venster, liet de heete opwinding hem eindelijk los. Niet dat hij insliep of kalmer werd; doch zijn hersens konden nu rustiger denken. Tobias begreep, dat het zijn plicht was, den ongelukkigen leeraar te hulp te

komen! «Élll

Toen hij zich dit eenmaal had voorgenomen, begon hij zich ook kalmer te gevoelen.

Hij stond op, trok de gordijn omhoog, en wilde het raam wijd open duwen. Doch dit weigerde. Hij herinnerde zich niet, dat het gisteren of eergisteren geklemd had, want 's morgens was steeds zijn eerste werk, het venster flink open te zetten, om de frissche buitenlucht in zijn kamertje binnen te laten. Tobias spande al zijn krachten in, doch het raam sloot muurvast.

Hij dacht er niet verder over na. Doch even verbaasde hij zich daarna, toen hij zijn tanden wilde poetsen, dat de tandenborstel niet van de waschtafel wilde loslaten. Hoe hij trok of rukte, het beenen handvatsel scheen wel vastgeschroefd te zitten. Tobias had het hoofd te vol met andere dingen, om hieraan lang aandacht te kunnen schenken. Even dacht hij bij zichzelf: „Enfin 1 dan poets ik vanmorgen mijn tanden niet I" Maar toen hij, in haast om naar beneden te gaan, hetzelfde paar schoenen wilde aantrekken, dat hij gisteren had aangehad, verloor hij toch bijna het evenwicht, terwijl hij zich bukte, om de rijglaars op te nemen, en deze onwrikbaar vast aan den vloer bleek gehecht te zijn.

— „Er zit zeker 'n spijker in de zool!", bromde Tobias hu*

Sluiten