Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE GEHEIMZINNIGE UITVINDING OF —

Tobias sloot voorzichtig de deur van het lokaal achterzich dicht, opdat niemand eenig vermoeden zou hebben, dat hier ietsongewoons was gebeurd.

Daarop trad hij op Dr. Stolp toe, om dezen, nu hij weer wat uitgerust was, verder de gang in te sleepen, de vestibule door, en hem zoo in de open lucht van de binnenplaats te dragen; dit zou zijn verstijfden leeraar wel spoedig weer bijbrengen, dacht Tobias.

Maar hier werd zijn plan in de war gestuurd!

Want terwijl hij voetje voor voetje zijn vrachtje de vestibule door sjouwde, het lichaam van Dr. Stolp achter zich aan sjorrend, hoorde hij eensklaps het geschuifel van pantoffels in de zijgang, die van de portierskamer naar de voordeur van het gebouw leidde.

Tobias voelde zijn haren te bergen rijzen!... • Sloffende pantoffels? uit de zijgang bij de voordeur?.... Dat kon slechts

Brigges, de conciërge, zijn!

Maar als Brigges hem daar zag, dan was hij verloren, dan viel zijn geheele plan in duigen I

Tobias probeerde nog met al zijn krachten, Dr. Stolp terug te trekken, doch hij begreep wel, dat hij onmogelijk zoo vlug met zijn zware vracht uit de voeten zou kunnen komen. Dus sjorde hij de stijve pop naar den hoek van de vestibule, waar de kapstokken aangebracht waren, zette hem daar stevig in een hoek, en dook zelf zoo klein mogelijk achter den langen standaard voor parapluus omlaag.

Brigges kwam dezen kant uit: dat kon Tobias aan de sloffende passen hooren. Waarschijnlijk maakte de conciërge, met zijn stinkend pijpje tusschen de zwarte tandstompjes, zijn ochtendwandelingetje door het gebouw. Tobias had er op gerekend, dat Brigges den Zondag in rust zou doorbrengen; maar de conciërge bleek een stipt man te zijn. Eén hoop bleef er nog voor Tobias over, nl., dat Brigges de kapstokken-afdeeling voorbij zou gaan. Maar ook dit bleek een ijdele hoop, want steeds duidelijker schuurden de leeren sloffen over den vloer, en ineens drong de

Sluiten