Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoopte maar, dat hij de deur uit kon sluipen, om die dreigende onweersbui te ontloopen. Hij keek naar de klok, maar dat ongelukkige uurwerk scheen niet in orde te zijn, tenminste de wijzers stonden stil. Hij keek op zijn horloge, maar dit stond ook stil. Hij fluisterde zacht naar zijn moeder, terwijl zijn vader weer voor de zooveelste maal met woeste kracht aan het middelste raam stond te rukken:

— „Mama, 't wordt mijn/ tijd voor school. Mag ik gaan ?"

— „Ja!" wenkte zijn moeder, bleek en ontdaan, want de woorden, die haar man in drift uitte, schênen haar in het geheel niet geschikt voor haar eenigen zoon.

Tobias was al bij de deur, maar hij kon die niet openen. De sleutel stak er aan dezen kant in; hij draaide dien om, maar het slot bleek open. Hij greep de kruk stevig vast en gaf een flinken ruk. Maar de deur zat zoo stevig dicht, alsof ze met spijkers was vast-getimmerd. Tobias stond bij de deur en kon er niet uit.

Juist had zijn vader de pogingen bij het gesloten raam tijdelijk onderbroken; hij kwam met korte, haastige stappen naar de tafel, om zich na zijn inspanning even met een kop thee te verfrisschen. Er was geen melk in de thee.

— „Bah!", riep hij woedend, en keek daarbij over de tafel zijn vrouw aan, alsof deze het helpen kon, dat de melkboer dien ochtend geen melk had kunnen afgeven. Dit scheen hij echter zelf ook te begrijpen en dus keek hij rond, of er niet iemand anders was op wien hij zijn drift kon koelen; bij de deur zag hij den beteuterden Tobias staan.

— „Wat sta je daar te lummelen, kwajongen?!... Maak dat je naar school komt, in plaats van daar naar ons te staan kijken met 'n gezicht, of ik met die vervloekte klemramen 'n komedievoorstelling voor je vertoon?"

— „Ik kan niet, pa," zei Tobias, zoo bedremmeld, dat zijn vader in een nieuwe driftbui verviel.

— „Wat kan je niet, jou sukkel?... Kan je niet eens op jouw leeftijd alleen de deur open krijgen?"

Sluiten