Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dit zijn onhandigheid weer geheel goed maakte. Trouwens, nu er een vreemde bij was, durfden de twee zusters ook minder aan haar angst toegeven, al hadden ze het besef, dat zij zich wat "' flinker moesten houden. Fietje gaf ditmaal het voorbeeld; ze greep Tobias stevig bij zijn mouw vast, kneep haar oogen dicht en zei:

— „Loop jij vooruit, nare jongen!"

Hetgeen Tobias heel voorzichtig en kalm deed, zoodat hij zijn zuster veilig en wel bij den buurman in diens breede en werkelijk veiliger dakgoot kon afleveren. Dit gaf Cornelia natuurlijk moed; zij nam de handen wel niat van haar oogen weg en ook liet ze haar onderlip niet met trillen ophouden, maar toch kwam ze overeind en liet zich zonder verzet door haar broer langs de goot voortduwen, tot de buurman haar in ontvangst , kon nemen.

Nu was het dan de beurt aan zijn moeder. Maar terwijl Tobias alle zorgen aan zijn twee zusters wijdde, had zijn vader kans gezien, zijn vrouw op het dak te krijgen. Waarschijnlijk had hij korte wetten gemaakt, haar in zijn armen genomen en haar zoo . het vlieringtrapje opgedragen. Tobias vond tenminste zijn vader met een van inspanning verhit gelaat halverwege uit het luik steken, het onbeweeglijke lichaam van zijn moeder in de armen.

— „Ze is flauw gevallen, of zij houdt zich maar zoo!", hijgde zijn vader; ,,'t voornaamste is echter, dat. ze nu niet meer tegenstribbelt ... Help me even haar aan te pakken!"

Zoo voorzichtig mogelijk greep Tobias zijn arme moeder beet, trok haar omhoog het nauwe luik door, legde haar toen met behulp van zijn vader, die een sterke man was, languit in de goot.

— „Zullen we mama niet eerst bijbrengen?" vroeg Tobias, die zich tot dusver de angst van zijn zusters weinig had aangetrokken, maar het geval ernstiger begon te vinden, nu hij zijn moeder daar zonder beweging zag liggen.

— „Nee, nee!" riep zijn vader. „Ben je mal, jongen!... Dan zou al dat spektakel opnieuw beginnen!... We kunnen haar best samen optillen. Vooruit 1"...

Sluiten