Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat bij het indeelen in tientallen drie groepen van tien gevormd waren doch dat hij als de een-en-dertïgste over bleef.

Ü Ook goed!", had hij bij zich zelf gedacht; „ik heb immers toch geen kans, wanneer al die andere kornuiten van me d t evenmin in slagen. D'r zijn veel pootiger jongens bij dan ik, veel betere gymnasten, veel vluggere mastklimmers ; en a s die net er zoo slecht afbrengen, dan kan ik gerust wel thuis blijven.

Zelfs had niemend opgemerkt, dat hij de eenige was, die geen beurt had gekregen. Maar toen nu de gymnastiekleraar nep, of er een van'de jongens was, die nog ^^^^^ het Tobias toch wel wat flauw voor, zich aan zijn plicht te onttrekken, en hij had geroepen: _. „Ja, meneer, ik nog!"

Tobias zou dus de laatste zijn. En de jongens drongen dicht om den mast samen, teneinde tot slot nog eens terdege op T letten, hoe de laatste van hen het er af zou brengen. Ze hielden een laatste hoonend joecheetje voor hem gereed, wanneer hij daar zoo dadelijk boven in de zeep zou terecht komen, Tm er evenals al zijn voorgangers zijn laatste krachten in te verglibberen, en uitgeput omlaag zakken.

Tobias, die volstrekt geen bizonderen dunk van z etzelf had maar aan den anderen kant,toch een zoo fermmogehjkenindruk Se maken, was dadelijk naar den hoogen mast toege tapt

_ Hij ziet er bleek van!" plaagden er al een paar jongens, eigenlijk hadden ze gelijk, want Tobias zag wit en zijn oogen «tonden zelfs hol onder zijn voorhoofd.

Maar difwas niet van zenuwachtigheid voor deze mastkhm«*rtH maar wel een gevolg van zekere andere ervanngen, welke SÏTlidagen had doorgemaakt, eerst Zaterdagmiddag en Zondagochtend op school, toen vanmorgen vroeg thuis. Dankbaar fad de arme'jongen zijn gedachten deze rumoerige gymnastiekles, want vanmorgen, toen hij over hTdak Z door het huis van den buurman naar school was glopen en daar dien nieuwen schrik had ondervonden van de

Sluiten