Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te vinden, haar broer en schoonzuster, evenals hun twee dochters en zoon met alles wat er maar te bedenken viel toe testoppen; weliswaar kwam daar dan gewoonlijk de moeilijk te onderdrukken ergernis van de familie bij over tantes hebbelijkheid, om zich het door haar hartelijke goedgeefschheid verworven recht te zien misbruiken, door zich met alles wat de familie aanging te bemoeien, en zich dan in een overvloedigen, nooit te keeren

woordenstroom te uiten. Nu het plotselinge onaangename voorval de familie genoodzaakt

had het huis ijlings te verlaten, was er geen oogenblik sprake van'geweest, om zich ergens elders te vervoegen dan ten huize van tante Dreslna. Dit sprak eigenlijk zóó van zelf, dat papa en mama, noch de beide meisjes of de zoon, eenig onderling overleg hadden gepleegd, zelfs den naam van tante Drees niet over-enweer hadden uitgesproken, - doch dat men elkaar tien minuten na het verlaten van het klemmende huis weer gezamenlijk in de huiskamer van tante ontmoette, waar ieder op zijn beurt, doch ten slotte natuurlijk allemaal tegelijk, en door elkaar, het spannende verhaal met kleuren en geuren opdischte van hun avontuurüjke vlucht uit het gevaarlijke huis. Ditmaal waren alle betrokkenen zoozeer onder den indruk van hetgeen hen zoo juist was overkomen, dat, zonderling genoeg, tante niet aan het woord kon komen, ia zelfs geen gelegenheid vond, een van haar lange alleenspraken af' te draaien, zoodat het goedhartige mensch met groote verbaasde oogen den een na den ander zat aan te kijken, en niets anders wist te zeggen dan een onophoudelijk herhaald: „Wel! well!

Doch toen ieder het verhaal van het gebeurde op zijn eigen manier had verteld, en ieder den ander had aangevuld en verbeterd, en allen tegelijk de geheele gebeurtenis nog eenige malen achtereen oververteld hadden - zooals dit bij soortgelijke ernsttge voorvallen plaats heeft - toen kon tante Drees dan toch eindelijk het woord krijgen. En nadat zij eenmaal het woord had genomen liet zij het niet meer los. Want in een rammelslag, die van het ontbijt - het was nog altijd vrij vroeg in den ochtend en de

Sluiten