Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenvoudig toch niet hebben laten afschrikken van zijn voornemen.

Hij had het blauw-beschilderde bord van de tafel genomen en hield het in zijn hand. Nu moest hij het zoo trachten te breken, dat tante het niet hoorde. Tobias legde het bord op een stoel en ging er met zijn volle gewicht op zitten. Hij hoorde hoe er onder hem zachtjes iets kraakte en meteen voelde hij ook, hoe hij reeds op de scherven zat. Hij sprong verheugd op. Het breken was best gegaan. De scherven lagen op den stoel. Hij nam de grootste scherf ter hand en streek voorzichtig met zijn wijsvinger langs de breuk. Daarop nam hij een scherf, die er aan scheen te passen, hield die tegen de eerste aan. Het hield waarachtig 1 Stuk voor stuk volgden de andere "scherven. Hij hoefde de breuk slechts even aan te raken en dit scheen reeds voldoende, de stukken van het bord weer aan-een te doen hechten. In nog geen tien sekonden was het bord weer heel! Tobias was te verbaasd, om zijn vreugde te kunnen uiten. Hij begreep er zelf niets van!

Van zulk een toovermacht had hij nooit gehoord, zelfs in geen van zijn boeken ooit iets dergelijks gelezen!

Wat nu? .

Hij keek reeds weer de kamer rond. Het kwam hem eigenlijk kinderachtig voor, zijn geheimzinnige kunst op zoo'n eenvoudig tafelbord te probeeren! Was hier niets anders, iets grooters, iets belangrijkers, waaraan hij zijn krachten kon meten? Tobias was alles om zich heen vergeten. Hij dacht aan geen slapende tante Drees meer. Geheel en al was hij vervuld met deze wonderbaarlijke eigenschap van zich zelf, die hem zoo maar de kapotte scherven aan elkaar kon doen hechten.

Daar stond in een hoek van de kamer een groote Japansche vaas. Hij had er dikwijls zijn vader over hooren spreken als over een kostbaar kunststuk van groote waarde. De vaas was bijna zoo hoog als Tobias zelf. Als hij die eens aan gruzelementen liet vallen? Dit zou het schitterendste bewijs van zijn tooverkunst zijn, wanneer hij daarvan de scherven weer in

Sluiten