Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toe, knikte zijn tante met zijn vriendelijksten lach toe, en vóór dat' zij verder nog iets had kunnen zeggen, was hij op haar breeden schoot geklauterd, had met zijn vlakke hand tante's mond gesloten, en zei zoo snel en zoo aardig mogelijk:

- „Schrikt u maar niet, tante Drees!... De Japansche vaas heb ik opzettelijk stuk gegooid, alleen om u te laten zien, hoe ik dat ding heel kan maken!... Kijkt u dus maar goed toe, en houdt u even uw mond, tantetje-lief!"

Waarlijk, tante Drees, hield haar mond gesloten. Of liever gezegd: ze hield haar mond open; want in haar poging om Tobias, dien zij voor plotseling onwijs geworden aanzag, tot reden en orde te roepen, had zij haar kaken vaneen gesperd, om, zoo al geen lang vertoog, dan tenminste een doordringend herhaald „To-bi-as!" te laten hooren.

De stem stokte haar echter in de keel, geen geluid kwam over haar lippen. Haar neefje had doodbedaard zijn voet weer opgetild, liet zijn hak neerkomen op de eenige groote scherf, waaraan nog eenigszins de vorm van de oorspronkelijke vaas te herkennen viel.

Tobias lette niet meer op zijn tante. Hij had zich op de knieën, tusschen de scherven laten vallen en greep links en rechts. Hij wilde zijn werk vlug en netjes voltooid hebben, eer tante nog van haar verbazing zou hebben kunnen bekomen.

Maar hij had vergeten, met één omstandigheid rekening te houden. De Friesche klok in de gang sloeg zes uur. En alsof zijn familieleden op het uiterste etens-klokje gewacht hadden, om zich naar de huiskamer te begeven, Hoorde hij daar de stemmen van zijn vader en moeder, en ook van zijn zusters^ van !de beneden- en boventrap komende, elkaar in de vesütöt* ontmoetten en dadelijk in een druk gesprek schenen gewikkeld te zijn over de gebeurtenissen, sedert het vreedzame koffiemaal daar in huis voorgevallen. De stemmen kwamen nader. De deur ging open.

— „Wel deksels!", hoorde hij de militaire stem van zijn vader in de opening der deur

Sluiten