Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tot stand brengend met het eigen bureau, kon de redactie op haar gemak dit telefonisch interview voeren.

Toevallig werd het belangrijke onderhoud gevoerd met den man, die het eerst door het ongeluk getroffen was, namelijk met den ongelukkigen vader, die er dien middag met vrouw en vier kinders zoo druk en opzichtig door de Kalverstraat had gewandeld.

— „Hallo!", werd op het redactiebureau door het toestel geroepen.

— „Hellep!... hellep 1", klonk een heesche, uitgeputte stem onduidelijk terug.

De redacteur zette zich schrap, schikte papier en potlood netjes

voor zich, en wilde zijn vragenlijstje beginnen;

— „Mag ik allereerst uw naam, leeftijd en beroep vernemen?", vroeg hij plichtmatig. Doch het antwoord was een opeenvolgende reeks jammerkreten:

— „O, wee!... Ai!..Hellep!.. . Vlug!... Redt ons!.."

— „Met wien spreek ik ?",

drong de journalist aan.

— „Met 'n ongelukkige, die vast zit aan de asfalt!", klonk het jammerend terug.

— „Ha, ha", dacht de journalist; hij vroeg: „En hoe is dat

gebeurd?"

— „Weet ik veel!", huilde de stem: „me liepe same door de Kalverstraat, mijn vrouw, en mijn kindere!... In-eens, wille we 'n café binnengaan, kan m'n jongste kind niet van z'n plaats!... M'n vrouw wil 't optille; kan ze 't niet!... Wil ik er bij komme; kan ik niet van m'n plaats!... Willen m'n twee meissies naar 't trottoir stappe; kanne ze niet!... Wil m'n zoon met z'n nieuwe glimmende kaplaarze de straat over gaan; kan die arme jonge

Sluiten