Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doch de geleerdste raadgevers en vakmannen wisten er niet op te antwoorden!

En toch moest de overheid een draad in handen hebben, om tot de gewenschte oplossing te komen van dit onverklaarbaar, beangstigend, geheimzinnig mysterie!

Eerst diende men de oorzaak van het ongeluk te kennen, wilde men er al de mogelijke gevolgen van kunnen wegnemen, wilde men met zekerheid besluiten, hoe men het reeds veroorzaakte onheil op de snelste en beste wijze ongedaan kon maken.

Men overlegde, beraadslaagde, opperde de eene veronderstelling voor, de andere na, zonder iets wijzer te worden, zonder dat de zaak voortgang scheen te krijgen. Het eenige gevolg was, dat de oïnge rustheid steeds toenam, de spanning steeds steeg, dat zelfs de meeste bedachtzame, kalme autoriteiten de handen wrongen en geen uitkomst meer schenen te weten.

Want wanneer de mannen van de wetenschap in dit geval geen raad wisten, wie zou dan wèl kunnen helpen!

Zoo stonden de zaken er voor, zoo was men nog even ver met de beraadslagingen, toen in de overspannen, drukke vergadering van al deze hooge heeren een der politiebeambten met een korte opmerking de onderlinge besprekingen onderbrak.

— „Mijneheeren!", zei hij in het korte oogenblik van stilte; „het komt mij in alle bescheidenheid voor, dat de eenige weg, om tot de oplossing van het dringende vraagstuk te komen, zal zijn, een eenvoudig beroep te doen op de praktijk der dingen. Er is hier als voornaamste vraag ter tafel gebracht: „Hoe verlossen wij dit honderdtal ongelukkigen, die daar in de Kalverstraat aan den grond vast zitten?" — doch naar mijn meening is de voornaamste vraag: „Hoe komen wij er achter, waarom deze menschen daar vast zitten?' En wanneer de vergadering mij daartoe verlof zou kunnen geven, wilde ik toestemming vragen, in die richting een onderzoek te mogen openen."

Er werd van verschillende kanten geglimlacht; men trok de schouders op; men keek wat minachtend in de richting van dezen

De Geheimzinnige Uitvinding. 12

Sluiten