Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

indruk te krijgen van de zaak: hij had wel begrepen, dat op deze wijdloopige manier, met al die autoriteiten en specialiteiten vooreerst geen oplossing zou gevonden worden. En aan het eind van zijn geduld — want hij was een kort-aangebonden man, een, die hield van doen, inplaats van praten, een die toegreep zonder ooit te aarzelen — had hij zich niet langer kunnen bedwingen, en vergunning gevraagd, de bijeenkomst te mogen verlaten, teneinde op zijn eigen houtje naar een oplossing van het Kalverstraatgeheim te zoeken.

- Nu hij daarbuiten voortstapte, den frisschen nacht om hem heen, nu voelde hij zich beter in staat, scherp door te denken, dan in de bedompte atmosfeer van de vergaderzaal ten Stadhuize.

Het was niet de eerste maal, dat hij een ingewikkelde zaak tot klaarheid had gebracht; en altijd was het dan de wandeling in de frissche lucht, die hem in staat had gesteld, rustig en scherp door te denken, en aldus de puzzel, die hem bezig hield, te ontwarren.

Doch in dit geval scheen een oplossing van het raadsel hem moeilijker dan ooitl

Alles wat men wist was: dat daar in de Kalverstraat op klaarlichten dag een familie aan het asfalt was blijven vastzitten, terwijf andere wandelaars, die hulp hadden willen bieden, hetzelfde lot hadden moeten ondergaan.

Kleefde de Kalverstraat? — Neen, antwoordde de inspecteur Speurmans; hij kende Amsterdam en dus ook de Kalverstraat op zijn duim. Hij had nooit gehoord van asfalt, dat kleefde, noch van zulk een plakkende eigenschap van den Amsterdamschen bodem.

Hadden de menschen, die daar gevangen gehouden werden, dé een of andere klevende eigenschap? — Neen, antwoordde de inspecteur Speurmans; hij wist, dat zij gewone burgers, kalme Zaterdagmiddag-wandelaars waren, die tot verschillende klassen der burgerij behoorden; er waren ambachtslieden en winkeliers bij, er waren ambtenaren en kleine-renteniers onder, er behoorden Beurs-heeren en provincialen toe, vrouwen, kinderen, jong en oud

Sluiten