Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK XI.

WAT BEGINT MET EEN ALLEENSPRAAK VAN TOBIAS, WAARBIJ DE JONGEN ZICHZELF VOORPRAAT, DAT ER NU TOCH EENS EEN EIND MOET KOMEN AAN AL ZIJN KLEEFAVONTUREN; WAARVAN DAN HET GEVOLG IS, DAT HU DEN TOCHT NAAR HET SCHEIKUNDE-LOKAAL IN DE H.B.S. WEDER AANVAARDT, TENEINDE EEN REDDINGSMIDDEL TE ZOEKEN.

900 heb ik dus alwéér een slachtoffer gemaakt!... Overal waar ik kom, waar ik ga, waar ik sta, schijn ik een spoor van mijn aanwezigheid achter te laten... Overal kleeft het, lijmt het, hecht het, plakt het, klemt het, verstijft het... Ik begin mijzelf langzamerhand te beschouwen als een gevaarlijk mensen... En toch heb ik in

traan pnlrpl Vütl al deze gevallen kwaad

willen doen!... De politie zit mij op de hielen, een revolver

wordt onder mijn neus gehouden, alsof ik een van uc gevaat lijkste boeven ben... En eigenlijk ben ik zelf nog; banger voor de ellendige gevolgen van die geheimzinnige kleefstof dan iemand anders... Hoeveel deuren heb ik al laten klemmen? hoeveel ramen heb ik al voor goed gesloten? hoeveel huizen heb ik al onbewoonbaar gemaakt? ... Hoeveel onschuldige slachtoffers heb ik nu, helaas! al op mijn "^nuig?... Mq« arme ouders heb ik ongelukkig gemaakt!... Mijn zusters hebik onwillekeurig gekleefd! Mijn lieve tante Drees heb ik doen verstommen! De dienstboden bij mijn ouders en bij mijn tante heö

Sluiten