Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij wilde het boekje naar zich toe halen.

Het scheen echter vast te liggen;... ja, ook het boekje lag voor goed gehecht aan de aanrechttafel...

Tobias wilde er in bladeren;,., doch de blaadjes waren zoo hard als steen geworden ...

Toen keek Tobias wat daar geschreven stond op de twee openliggende bladzijden. Hij kende wel het handschrift van zijn scheikunde-leeraar, diens kleine, doch duidelijke letters, de haastige, doch fijne cijfertjes. Op deze laatste sloeg hij geen acht; hij had immers toch geen verstand van die moeilijke, ingewikkelde chemische cijferformules.

Wel las hij allerlei woorden, die hem zoo onbekend niet voorkwamen, als: bijenwas, schellak, stijfsel, lijm, kamfer, spiritus, mastiek, salmiak; doch daarnaast spelde hij ook moeielijke, voor hem onbekende woorden als: „gomma mastrix",... „kolophonium",,.. „stikstof-vrije gelatine1',... „fecabse",... „celluloid",... „kollodiam",...

Al deze vreemde woorden stonden door elkaar gekrabbeld. Maar dan stond er met forsche letters, duidelijk geschreven, eenige malen onderstreept en met een aantal uitroepteekens er achter

STOLPULOSE!!!!

Ha, ha! dacht Tobias, dit is dus de uitvinding van dien ongelukkigen Dr. Stolp! Zoo heeft hij dus zelf, met zijn eigen naam, de geheimzinnige kleefstof willen betitelen!

Met een gevoel van innig medelijden bedacht de schooljongen, hoe zijn scheikunde-leeraar in plaats van den roem te genieten voor zijn schitterende uitvinding, er het eerste slachtoffer van was geworden!... Arme, geleerde Dr. Stolp!

Intusschen bracht dit alles hem niet verder.

Hij keek nu wat op het andere blaadje geschreven stond. Ook dit was volgekrabbeld met geleerde namen, met onbegrijpelijke cijfers en formules. Hij snapte er niets van. Doch plotseling las hij daar onder aan het verfrommelde, nu als marmer zoo hard

Sluiten