Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij kende de wonderwerking van de Anti-Stolpuiose, welk anti-kleefmiddel hij, evenals indertijd de oorspronkelijke kleefstof achteloos in een van zijn broekzakken had zitten.

Hij begreep evenwel, dat het cordon agenten en militairen hem met geweld beletten zou, het afgezette gedeelte van de Kalverstraat te betreden. En allerminst wenschte hij, dat ook slechts eenigszins de aandacht op zijn nietige jongens-persoontje zou vallen, omdat de gevolgen, die een en ander wellicht dan voor hem zou kunnen hebben, hem in geen enkel opzicht toelachten!

Tobias overlegde dus, hoe hij er in zou kunnen slagen, deze groep te naderen zonder dat iemand iets van zijn aanwezigheid bemerkte.

Hij stond daar nog tusschen de toeschouwers; en plotseling ving hij eenige woorden op, die hem op een gelukkig denkbeeld brachten. Een moeder had tegen haar kind gezegd: „Huil nu maar niet meer, Wimpie, want vader heeft ten minste geen honger of dorst. Strakjes zal de brandweer weer op het dak klimmen om gesmeerde broodjes en fleschjes limonade naar beneden te laten zakken."

Dit was dus de manier, waarop men de ongelukkige menschen van levensmiddelen voorzag, begreep Tobias. En tegelijk had hij ook slim zijn plan gereed.

De brandweer zou door de huizen tot aan den voorkant van de Kalverstraat klauteren en waarschijnlijk langs touwen het proviand, bestemd om de ongelukkigen in leven te houden, omlaag laten zakken. Tobias had dus niets anders te doen dan den voorraad levensmiddelen met wat Antistolpulose te bestrooien. Zonder twijfel zouden de heilzame gevolgen daarvan niet uitblijven.

Waar zou hij echter deze levensmiddelen kunnen vinden?

Die vraag was niet moeilijk te beantwoorden voor iemand, die Amsterdam slechts een weinig kende, en Tobias kende de stad op zijn duimpje. Vlak tegenover het „Poolsche Koffiehuis" en grenzend aan het „Café Suisse", stond de welbekende „Lunchroom". Wat was er natuurlijker dan dat men daar de kadetjes gereed maakte, die voor de groep vast-gekleefden bestemd waren?

Sluiten