Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

H. B. S.'ers spreken. Toen Mevrouw uit het ziekenhuis terug kwam en 't bestuur der huishouding van mij overnam, kreeg ik een mooien vulpenhouder van haar, je weet wel, zoo een met eigen-vulling en ze zei veelbeteekenehd: „Juffrouw Kinderschrijfster, dat is voor je volgend verhaal. Niets is makkelijker, dan met een dik schrift en een vulpen gewapend, ergens rustig te gaan zitten en je wederwaardigheden op te schrijven."

Nu, dat heb ik dan ook dikwijls gedaan, en mijn pen heeft al heel wat inktfiguurtjes op 't papier getrokken.

Even voor we op reis zouden gaan, sloten zich nog drie personen bij ons aan, twee meisjes van twaalf jaar, tweelingen met hooge, schelle stemmen, die al maar kakelden en lachten, en pret hadden voor zes. Coba en Kris heeten ze; en dan nog de „Baron". Geef 'm de ruimte: Frans Romon de Coquebrunel Wat een lange naam, je kunt 'm bij de el uitmeten; toen we toevallig zagen dat er een kroontje was gedrukt op 't

Sluiten