Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

opgediend op een vloeipapier-vingerdoekje. Ja, ja, hij deed niet onder voor een collega in Maastricht of Purraerend, of welke wereldstad je* maar noemen wilt.

Al gauw kwam de voerman zich melden: ,,'t is tijd om op te breken, anders kunnen we niet langs 't strand terugrijden." Kareltje en Frans mochten helpen inspannen, ook een der meisjes hielp mee, omdat ze zoo veel van paarden hield, en daar de Baron absoluut mennen wilde en die kunst bij de vele paarden uit den adellijken stal al menigmaal beoefend had en" dus een vertrouwd koetsier mocht worden genoemd, daarom stapte hij in, evenals Saartje, die 't zoo „zalig" vond dat gedoe met de paarden, Trientje, ons dienstmeisje, en de tweeling. De rest liep liever; schoon gelijk! 't Was een prachtig grastapijt, waarover we liepen, door en langs de schapenweide, langs de glooiing der duinen tot aan den „slag" die de bespannen voertuigen naar 't strand brengt. Hier werd 't weer sjouwen en ploeteren, maar toen eenmaal 't strand be-

Sluiten