Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VokrK>néig, senor, en met beide handen.

Met beide handen om te ontvangen

Het gouden manna, senor, gij hebt het gezegd.

De sprekers zagen elkander eenige oogenblikken zwijgend aan. In de grijze oogen van den Yankee, in de zwarte van den Mexicaan, kon men beurtelings nieuwsgierigheid, spot en besluiteloosheid 'lezen.

Zonder twijfel waren de woorden, die men tot dusver had gewisseld, slechts voorloopers van een ernstiger gesprek, en ieder van het drietal aarzelde dit gesprek in te leiden.

Eindelijk nam Sullivan zijn glas, en opstaande:

Op het welslagen uwer plannen, senor Villagran zei hij, zoomede van die der donna Mestiza. Moge deze drank, die als een plengoffer van verzoening mij door de keel gaat, u de macht en het geluk schenken, het legendarisch „Eendrachtshalssnoer" der Inca's' Azteken te ontdekken!

De senator klonk met Joe Sullivan.

Met u drink ik op de zegepraal mijner pupil, en wel geheel belangeloos, want aan het

ontwerp ervan heb ik geen deel en ik

denk ook wel evenmin deel .te zulen nemen aan de uitvoering van het plan.

Een vluchtige glimlach krulde Sullivan's lippen, met nadruk op zijn woorden hernam hij:

Hoe? Zijt gij het niet, die den „toekomstigen zelfmoordenaar", dien men ons in de kathedraal heeft voorgesteld, 'hebt uitverkoren?

Dolora, zult ge bedoelen. Het lieve meisje heeft de voorkeur eraan gehecht, om haar gedachten aan alle dagbladen der Latijnsche landen toe te vertrouwen, zij vraagde een man, die besloten was zich den dood te geven, derhalve bereid om het waagstuk te ondernemen. Uit duizend en zooveel mededingers heeft zij Scipio Massilia gekozen —

Die toch weinig of niets betaekent, zei de Amerikaan.

"Denkt ge er ook zoo over? was de levendige vraag van Villagran, die ongemerkt in den strik viel, welke men hem had gespannen.

Drommels, op gevaar af van te mishagen aan den voogd der schoone Dolora, moet ik bekennen, dat de „Kampioen" me al zeer

ordinair is voorgekomen in ieder geval

ver beneden de hem toevertrouwde taak.

Helaas! zuchtte de senator.

En die keus, vervolgde Sullivan, verbaast mij des te meer, omdat naar mijn gevoelen het lieve meisje een eleganten cavelüer maar voor het grijpen had, een gedistingeerd man, beter dan iemand geschikt, om zich de zaak van het Latijnsch Amerika aan te trekken. Denkt u er ook niet zoo over?

De Mexicaan had meesmuilend toegeluisterd; zijn nationale ijdelheid was zachtjes gestreeld door de betuigingen van den spreker, maar hij dacht de rol van bescheiden man te moeten spelen en zei:

Ik begrijp niet wien ge bedoelt? Joe Sullivan sloeg met de hand op de tafel:

Gij zoudt niet begrijpen! Ge zijt dus bescheidener dan het viooltje! Maar ik bedoel u, senor Bartolomeó, u, een Mexicaan van ouden stam, een aanzienlijk senator; u, die door opvoeding en geboorte in staat zijt de vruchten te plukken eener patriotische taak, die uw uitstekende pupil zich gesteld heeft:

Eerbewijzen, rang, decoraties dat alles

is weggelegd voor u terwijl deze „ga-

chupino" van een Franschman

Een flikkering in de oogen van Villagran bewees den Yankee, dat hij de gevoelige snaar had aangeraakt.

En zie me nu eens dien grappenmaker

het „Eendrachtshalssnoer" terugbrengen—

aUes is mogelijk, de fortuin is grillig Wat

zal het tot waanzin overgeslagen volk hem aanbieden? Het presidentschap wellicht der

Confederatie het recht, om op voet van

's gelijke te onderhandelen met de machtige souvereinen der oude wereld een vorstelijk paleis onnoemelijken rijkdom.

De senator luisterde met op elkaar geklemde tanden en gloeiende blikken.

Doch wellicht deelt ge niet mijne zienswijze, besloot de Yankee op huichefachtigen toon.

Bartolomeó Villagran liet het hoofd zakken, maar het aanstonds weer opheffend als een man, die tot een vast besluit is gekomen, antwoordde hij:

Gij vergist u, senor. Ik heb alles, wat gij thans in het midden brengt, tot mijzelven gezegd; de Madonna zelf heb ik gebeden, dat zij de keus van Dolora op mij zou doen vestigen, op mij, die evenveel moed en energie bezit als ieder ander, en die, wat meer zegt, haar grenzenlooze, onkreukbare trouw en toewijding zou hebben bewezen. Maar ik heb mij neergelegd bij het besluit mijner pupil. Misschien — zei ik tot mijzelf — heeft zü het aan het rechte eind; wellicht is het beter, dat de Unie der Zuid-Amerikanen tot stand wordt gebracht door een Europeaan, teneinde eenmaal het denkbeeld eener Confederatie van al de Latijnen der wereld te verwezenlijken Misschien, wie weet, koester

ik te hooge gedachten van mijzelven. Uwe woorden hebben mij met droefenis vervuld, omdat gij mijn nederig persoon op zoo vleiende wijze hebt gewaardeerd. ' Sullivan wisselde een snellen blik met Francis Gairon, en op zachten toon vervolgde hij:

Senor Bartolomeó Villagran, ik ben een telg van het Noorden, maar ik behoor tot degenen, die zeggen: Amerika voor de Amerikanen. Een machtige Unie der Angelsaksers, een andere van de Latijnsche volken, beiden in bondgenootschap tegen de inmenging van Europa, onzen gemeenschappelijken en eenigen vijand; ziedaar hetgeen de leus dient te zijn van ieder, die den naam van Amerikaan waardig wil zijn. Aan de propaganda

Sluiten