Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van dit denkbeeld wijd ik mijn leven, mijn fortuin. En daarom zal ik mij veroorloven te spreken zooals ik voornemens ben dit te doen. En na eene pauze:

Indien ik in uw plaats ware, weet gij welk besluit ik zou nemen?

Neen, senor, neen. Maar ik zou me gelukkig achten, zoo ge het mij wildet mededeeïen.

Gaarne voeg ik mij naar uw verlangen. Indien ik dus senor Villagran ware, senator van den Bondstaat Mexico, zou ik geen ander de eer en den roem gunnen, om het juweel te heroveren, dat het zinnebeeld is der ZuidAmerikanen.

Maar ik weet niet, waar dit verborgen is.

Sullivan knikte goedkeurend. Zijn hoorder verwierp vooreerst het denkbeeld niet van den voorrang, hij zou niet lang talmen, om het in zijn geheel over te nemen. Op een toon van overreding hernam hij:

Uw mededinger is al even ver als gij.

Met uw welnemen. Dolora Pacheco zal hem den weg wijzen.

Dit jonge meisje? Zou zij weten waar het halssnoer verborgen ligt ?

Wel niet de juiste plaats, doch naar ik uit haar gezegden heb kunnen opmaken, is de plaats, de landstreek waar het kleinood zich bevindt, voor haar geen geheim.

Goed, dat we dit weten, mompelde de Yankee terzijde; en met verheffing van stem: Ze heeft u zeker daaromtrent-ingelicht?

Bartolomeó haalde de schouders op.

U hebt nog geen idee van haar karakter, senor. In verstand is zij een blanke; wat zwijgen betreft, een Indiaansche. Geen marteling zou haar een woord' ontlokken, dat zij besloten had nooit te zullen uitspreken.

Maar ze heeft toch den „Kampioen" moeten inlichten ?

Evenmin. Kort na het sluiten der vergadering in de Kathedraal heeft zij met eenige Indios bravos, buiten mijn weten door haar verzameld, Mexico verlaten en zich begeven naar de Presidio San Vioente, die de Noordelijke scheidsgrens vormt van Texas en Mexico. Scipio Massilia, die op het oogenblik zich door het waanzinnige volk in triomf Iaat ronddragen, gaat morgen op weg, om zich bij haar aan te sluiten. Te San Vicente alleen zal zij hem den weg aanwijzen, dien hij heeft te volgen.

Sullivan fluisterde Bartolomeó in het oor:

Maar als men het dien Massilia eens onmogelijk maakte om de grens te bereiken?....

Dat zou de expeditie vertragen.

Volstrekt niet. Gij zoudt hem kunnen vervangen.

De senator schudde het hoofd'.

Dolora zou mijn diensten niet aanvaarden.

Als een ander zich aanbood.

Een ander, misschien wel

Het ware dus voldoende zijn spoor te volgen en

Maar, Senor, daarvoor is geld noodig en

dat ontbreekt mij

Ik kan er u aan helpen.

Villagran beefde van inwendige ontroering.

Gij, senor?

Ik. Ik herhaal het: ik wensch een Amerika voor de Amerikanen. Mijn vermogen stel ik ter uwer beschikking.

Daartoe behoort een expeditie.

Daarmee belast ik mij.

In dat geval, senor, zal ik met bereidwilligheid en kloeken moed het spoor volgen, dat ge mij 'hebt aangewezen. Dus morgen ten zeven uur — het tijdstip, waarop de „gachupino" Mexico zal verlaten — nemen we den trein naar Chilmahua. Van daar gaan we te paard naar Coahuila en bereiken aldus San Vicente. Kan deze marschorder uw goedkeuring verwerven?

Jawel — alleen bevalt me het vroege uur niet van vertrek.

We kunnen wel niet later, om reden Scipio Massilia *

Scipio Massilia zal niet per spoor reizen.

He? riep de senator verbaasd.

Hij. zal in geen wagon stappen, zei Joe met nadruk, omdat ik het zoo wil. Slaap dus gerust een gat in den dag, en bepalen we ons vertrek tegen vier uur in den namiddag.

Maar Massilia?

Stel u gerust omtrent hem. Hij is „verzot:

op zelfmoord", zooals ge weet Weinul

Een voorgevoel zegt me, dat hij morgen tegen vier uur den dood zal ontmoet 'hebben waarnaar hij verlangt.

Bartolomeó ledigde zij glas pulco met één teug, zette het op tafel en sprak met bewogen stem:

Wel moge het hem bekomen!

Hij stond op, boog met veel ceremoniëeil voor de vrienden, drukte hun met warmte de hand en verwijderde zich even kalm, alsof hij door een snoode overeenkomst niet het doodvonnis had geteekend van een man, waarmee tevens verraad werd gepleegd aan een verheven en edelmoedig denkbeeld: Zuid-Amerika voor de Zuid-Amerikanen.

Toen hij uit hun gezicht was verdwenen, sloeg de Yankee met innige voldoening op de 'knie van Francis Gairon:

Welnu, mijn dappere jager, ik geloof dat we de belooning in 't zicht hebben, die de regeering der Vereenigde Staten zeer zeker hun zal doen toekomen, die het plan eener Zuidelijke Confederatie hebben doen schipbreuk lijden. Om u mijn geheele gedachte te

onthullen durf ik te zeggen, dat wij ze

opstrijken het zal geen 'tweeduizend,

maar misschien tienduizend dollars zijn voor een aandeel in je beugeltasch.

En daar Gairon hem verbaasd aanstaarde:

Drommels, je kijkt als een man, die uit de lucht is komen vallen. De operatie is allergemakkelijkst. Als Massilia uit den weg is geruimd, wordt hij door een mijner vrienden vervangen. De Mestiza zal hem feestelijk begroeten', geleidt hem naar de ligplaats van het Halssnoer, en dam: bonjour mijn geel-

Sluiten