Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kleurige Miss, we snellen naar Washington, de hoofdstad der Unie, de loftuitingen en dollars regenen op onze hoofden —

Maar de jager viel hem in de rede:

Een woord nog. Hebt ge dan man, die dien armen duivel van een Franschman zal remplaoeeren?

Dat zal waar zijn.

Ken ik hem?

Heel particulier, want gij zijt het, vriend Francis. Ik?

Gairon kon een beweging van afkeer niet onderdrukken.

Moet ik bij dit jonge meisje met een' leugen aankomen?

De Amerikaan barstte in lachen uit:

Gij zijt een dwaas. In de staatkunde bestaan geen' leugens. Men spreekt altijd1 de

betrekkelijke waarheid, die het welslagen verzekert En wie zou overigens beter de rol kunnen spelen van „Kampioen" ? Canadees, Franschman, 't komt bijna op hetzelfde

neer en 'dan uw beroep als jager, dat

een certificaat uitmaakt voor de kennis van het praiirieJeven; uw moed en behendigheid— komaan, de Mestiza zal met vreugde uw diensten aanvaarden.

Ondanks de loftuitingen waarmede Sullivan hem overlaadde, bleef de Canadees besluiteloos. Natuurlijk was hij den Amerikaan gehoorzaamheid verschuldigd, omdat hij tegen een premie van tweeduizend1 dollars zich aan dezen bad verbanden voor 'de campagne, die voor de deur stond. Maar zijn loyaal karakter kwam in opstand tegen schelmerij, en de gedachte, een nobele vrouw te bedriegen, die haar bestaan had gewijd aan de onafhankelijkheid van een werelddeel, stuitte hem vreeselijk tegen de borst Hij zou zeer zeker nieuwe bezwaren en tegenwerpingen hebben geopperd, als een aanhoudend gejuich het onderhoud niet had afgebroken.

Viva el Mataoorte! Viva el padre dell' independancia! (Leve de overwinnaar van het Noorden, de vader der onafhankelijkheid!)

<Met hun gewone opgewondenheid, verkeerden de Mexicanen — die Scipio Mas-silia in triomf naar het Iturbidehotel terugbrachten — na een zegetocht door de straten van Mexico — in den waan, dat hun held, die nog niet eens was uitgetogen op zijn expeditie, thans reeds als overwinnaar ervan was teruggekeerd.

Gelukkige gave van zuidelijke volken, in wier gloeiende hersenen droombeeld en werkelijkheid1 zoodanig samensmelten, dat het oordeel des onderscheids hun zonderlinge parten speelt!

En op de straatsteenen zag men Scipio Massilia, hoe hij, vol geestdrift en zelfvertrouwen, zich niet onbetuigd liet te midden der kreten van de menigte en hun, onder het zwaaien van zün sombrero, moed insprak en vertrouwen in de eindelijke zegepraal Van hun Zuidelijk werelddeel. . De harten omhoog, mijne vrienden! Ik zeg

mijne vrienden, want ge zijt mannen van het Zuiden! Dioubiban! Marseillanen van echten stempel, zou ik zeggen!

Sullivan en Francis waren naar den ingang gesneld van het hotel. Zij zagen den stoet aankomen. Een valsche lach speelde om de lippen van den Amerikaan:

Eerste bedrijf van ons drama, zei hij. Dezen „gachupino" van de baan schuiven.

Dat wil ik wel, antwoordde de jager

tot een eerlijken strijd leen ik me graag.

Eerlijk, en als ie eens het onderspit mocht delven? .

Dan zou mijn dienaar Peter me vervangen.

En als die ?

Het onmogelijke kan niemand volbrengen, meneer Sullivan. We zullen ons leven wagen om u te dienen, meer kunt u toch niet verlangen.

Goed! Maar zoo'n hinderlaag]e zou minder gevaarlijk en veel secuurder zijn.

De Yankee voleindde niet. Francis had zich met een onstuimig gebaar opgericht. Een oogenblik vlamden zijn blauwe oogen ' woedend op, maar hij beheerschte zich en hernam op kalmen toon:

Meneer Sullivan, ik verzoek u, dergelijke aardigheden niet meer te willen debiteeren, want ik zou een eerste opwelling niet meester kunnen zijn. Nooit in mijn leven heb ik een vijand tersluiks aangevallen. Zelfs zou het me tegenstaan, de Indianen, een ras; dat ons jagers zooveel overlast aandoet, zonder voorafgaande waarschuwing vijandig te behandelen. Maar laten we dit onderwerp niet meer aanroeren, beter is het handelend op te treden.

Hij bracht een fluitje aan den mond en liet een eigenaardig signaal hooren.

Een tien seconden daarna kwam Peter opdagen. Gairon riep hem tot zich, en hem de groep aanwijzend, die, Scipio Massilia omringend, meer en meer het hotel naderde, zei hij tot hem:

Gij ziet dien man? Welnu, luister.

Hij fluisterde Peter iets in het oor. Het gelaat van dezen verhelderde, een glimlach speelde om zijn lippen.

Goed, gij zult gehoorzaamd worden.

Hierop verwijderde hij zich ijlings. Francis trad het hotel binnen. De Yankee bleef alleen vóór de poort van het paleis Iturbide*

Naar den duivel die Canadeezen met hun scrupules! mompelde hij. Ze zijn in staat het wild te laten ontsnappen. En op den vloer stampend: Wacht maar, mij zal het niet ontgaan.

Op dit oogenblik hielden de dragers van den held van den dag, met hun last stil voor den ingang van het weelderig gebouw.

Hallo, vrienden! liet het trillend orgaan van. Scipio zich hooren. Zet me nu maar neer. Ik heb met jullie beenen genoeg geloopen. Als kampvechter der onafhankelijkheid, mag ik niet toegeven* aan de weelde van een wandelend niets doen* Capua was het ver*, derf voor Hannibal.... het is waar, hij was

Sluiten