Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het overleggen waren hoe ze hun leven zouden inrichten, werd er geweldig op hun deur gekldpt. Het was Joe Sullivan, een vermogend heerschap, directeur van den geheimen bewakingsdienst der grenzen, een man, die bij de Regeering der Vereenigde Staten zeer gezien was.

Francis Gairon? vraagde hij.

Die ben ik, gentleman, antwoordde de jager, den bezoeker een stoel aanbiedend. Deze zette zich neer, en zonder eenige feleiding — echt op zijn Amerikaansch, waarbij met de deur dn het huis wordt gevallen — vroeg hij: Wat brengt zoo'n jachtcampagne je wel op?

Dat hangt ervan af. Nu eens veel, dan minder.

Natuurlijk. Ik vraag ook geen bepaald cijfer. Zeg me maar, wat gemiddeld Je gevaarlijk handwerk je waard is.

O, dat is gemakkelijk. Een goed jaar, een kwaad jaar, als we kogels, wapens, klemmen, voetangels en vallen., leeftocht en transport van pelsen hebben betaald, dan komen we hier terug met vijfhonderd dollars, waarvan drievierde voor mij is en het andere kwart voor Peter, mijn geëmpIoieerde.

Goed. Als ik je nu voorstel, een jaar zonder Onkosten in mijn dienst te. blijven en dan legen tweeduizend dollars.

Tweeduizend? riepen de jagers.

Neem je 't aan?

De Canadeezen aarzelden.

Ja, maar, insinueerde Joe, je hebt dan minder moeilijkheden dan in ie tegenwoordig bedrijf.

Zoo. Maar, wat valt ervoor te doen?

Een nobele zaak te dienen, vraagt niet verder. Ik mag nu niet nader me verklaren. Je zult alles te weten komen op den tijd, door hen bepaald, aan wie ik mij met lichaam en ziel heb verbonden. Neem je 't aan?

Aangenomen! riep Francis Gairon.

Teekent dan beiden dit contract.

En de Amerikaan had op tafel een papier neergelegd, met de gewone formule van 'contracten voor jagers. Sullivan las met luide stem:

„Ik ondergeteekende verbind mij voor een jaar, ingaande op 'heden, tot de orders van Sir Joe Sullivan, tegen een gage van tweeduizend dollars netto, alle onkosten uitgesloten, zegge, mij wordende vergoed. Ik zal hem gehoorzaamheid zijn verschuldigd. Mijn tijd en karabijn behooren hem. Peter, mijn gedienstige, zal mij volgen en naar gebruik een aandeel hebben in de winst.

Ten fine waarvan ik en mijn geëmpIoieerde hebben geteekend, zullende iedere inbreuk op deze overeenkomst dezelve als ongeldig verklaren, met verbeurte van het toegekend appointement."

Op die wijze waren de Canadeezen ertoe gebracht geworden, hun verblijf te verlaten en naar Mexico te komen, waar hun „meester" hun eindelijk zijn plannen had ontvouwd.

Als rechtschapen lieden, had het hun leed gedaan in het avontuur betrokken te zijn, maar door een averechtsche opvatting van eergevoel waren ze van meening geweest, dat het hun niet meer vrijstond zich terug te trekken. Op dit oogenblik zelfs, zoo ze het al betreurden eene ontmoeting te hebben met den Marseillaan, dien zij wegens hun beroepsbekwaamheid op de karabijn reeds dood hadden verklaard, zoo kwam het denkbeeld toch niet bij hen op deze bloedige oplossing van het geschil te vermijden. Zij aarzelden echter met hun tegenwoordigheid te verraden, en om zich uit deze verlegenheid te redden, begon Francis luide te hoesten.

Op het gerucht hief Scipio het hoofd op; zijn tegenstanders bespeurende, stond hij eensklaps op, en zonder zijn sigaar weg te werpen:

Goeden morgen, Meneeren ,zei hij met eenigszins zwierige buiging, goeden morgen, ik waicht u. Wij zullen de partij beginnen, als het u gelegen komt.

Francis was begaan met de luchthartigheid van den jonkman, die naar alle waarschijnlijkheid het leven erbij zou inschieten, en op eenigszins meewaiiigen Itofon , 'antwoordde hij:

O, meneer, ik ben maar de tweede uwer tegenpartij; veroorloof me mijne getuigen ter uwer beschikking te stellen, want het komt me voor, dat u er geene hebt.

Scipio groette andermaal. Dat neem ik gaarne aan, zei hij, des te meer nu het mij, wegens mijne populariteit onder de bevolking, onmogelijk was de assistentie te verzoeken van twee Mexicaansche burgers, zonder een opstand te verwekken.

Op dit oogenblik ontstond er, hoewel er hoegenaamd geen wind was, een geritsel in een der struiken die het grasveld omringden. Met behoedzaamheid werden de takken verwijderd, en het gelaat van Joe Sullivan werd zichtbaar.

De Amerikaan vestigde een doordringenden blik op Scipio. — Ik heb ook een geweer, zei 'hij. Bij een duel.... men kan het

nooit weten De miserabelste gachupino

kan den behendigsten jager der prairie neerleggen. Secuurder is het den vijand aan te vallen, die u zijn rug toekeert. Daarop verborg zich de trouwelooze Yankee weer in het struikgewas.

De voorwaarden van het duel werden alsnu door de getuigen vastgesteld. Het eerste was Peter, de geëmpIoieerde van Gairori, met Scipio aan de beurt. Juist zouden zij zich in postuur zetten, toen in alle richtingen, die op de open plaats in het bosch aanliepen, brullendte troepen volks kwamen aanstormen. Sommigen omringden Massilia met jubelend gehuil, anderen wierpen zich op de jagers. Weer anderen sleepten den Amerikaan Sullivan, dien ze in zijn schuilplaats hadden verrast, naar het midden van het grasveld. Woedende kreten lieten zich hooren van:

Sluiten