Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bang, bromde de Franschman van het Zuiden, die begon te raden waar de Yankee heen wilde.

Zeker. Men wil geen verontschuldiging

aanbieden, geen excuus maken dan

waarschuwt men de politie, of, wat hetzelfde is, de Mexicaansche bevolking.

Hij had nog niet uitgesproken of Scipio richtte zich op. Het joviale gezicht van den vrooltjken snaak betrok, een doodelijke bleekheid bedekte zijn trillende wangen. Als een veer strekten zijn armen zich uit, grepen zijn vingers den Amerikaan bij de keel, terwijl hij met moeite de lippen opende, om hijgend tusschen zijn saamgeklemde tanden hei woord te laten hooren:

Ellendeling! Lafaard!

Een gemompel ontstond onder het escorte. Najavas blonken in de vuist der ruiters. Scipio zag het. Zoo hij den storm niet aanstonds mocht bezweren, zou zijn geestdriftige lijfwacht den man doorsteken» die zijn rechtmatigen toorn had opgewekt. Met een verheven wilskracht bedwong hij zijne drift. En zoo zijn lach al een gemaakte was, waarmee hij zich richtte tot de cavaliers, voegde hij hun toe:

Caballeros, steekt uw wapen op. Ik heb geen ruzie met den senor, wij helderen elkaar een verschil op. Qij vergist u, mijne braven, wij zijn goede vrienden.

De navajas verdwenen. Toen wendde Scipio zich tot Joe Sullivan, en schaterend van lachen, om de Mexicanen op een dwaalspoor te brengen, zeide hij:

Zoo, zoo, zoo! Je denkt dus, dat Massilia bang is. Welnu.... voor den tweeden keer spaar ik je het leven., maar je gaat met me naar het Station, jij en je compagnons, we nemen denzelfden trein. Bij de eerste

halte stappen we uit en de duivel hale

je, we vechten op leven en dood, volgens de usantie van je land Ha! ha! ha!

Maar begon de Yankee.

Qeen maren, noch indiens, noch wanten... ik betaal voor je een eerste klasse slaapwagen, enz. Ha! ha! ha! Aannemen, of ik geef je over aan deze senores, die je gaarne een kopje kleiner willen maken.

Het zij zoo, stemde de Yankee toe met een kwaadaardigen blik. En zijn hilariteit nog meer klem bijzettend, voegde Scipio den Canadeezen toe:

En jullie beiden, ben je 't ermee eens?

De jagers zwegen en zagen elkaar met zonderlinge aarzeling aan.

Wij zullen u vergezellen, hernam Francis levendig, wij zullen als getuigen dienen bij uw duel, maar als tegenstanders treden wij niet meer op.

Hè en waarom

Wij verlangen niet, dat ons tweegevecht voortgang hebbe, omdat wij u ten onrechte hebben uitgedaagd, daarom verzoeken wij u onze verontschuldiging wel te, willen aanvaarden.

Ja, onze excuses, hernam de geëmpIoieerde met stokkende stem.

Sullivan maakte een plotselinge beweging, Francis weerhield hem met een gebaar:

Senor Massilia, vervolgde hij, wij hebben de overtuiging, dat gij een dapper man zijt en niemand hebt gewaarschuwd aangaande onzen tocht naar Chapultepec. Toen gij in de gelegenheid waart, ons te laten opknoo-

pen, hebt ge ons het leven gered De eer

gebood ons u uit te dagen nu echter

gebiedt ons de eer, uw persoon als onschendbaar te beschouwen. Nooit zullen onze wapens u meer bedreigen.

Halloa! riep Scipio dat noem ik spreken als een braaf man Qeef mij uw hand,

asjeblieft, te Marseille zijn wij oorlogshelden, maar wij- koesteren geen wrok.

Met een krachtigen greep drukten de drie mannen elkaar de hand.

Men was aan het station. De klok wees vijf minuten vóór zeven. Ik zal de plaatsen nemen, zei Scipio, uit het rijtuig stappend. In zijn haast liep hij in de vestibule bijna een persoon omver, die den Marseillaan met zichtbare verbazing nakeek.

Het was senor Bartolomeó Villagran.

Oh! oh! Het voorgevoel van Mr. Sullivan is niet uitgekomen, mompelde de senator. De kampvechter is zeer welvarend en.... Met een zachten uitroep viel hij zichzelf in de rede, want omringd door de caballeros die hem hadden geëscorteerd, vertoonden zich Joe Sullivan, Francis en Peter.

Op het zien van Bartolomeó, barstten de Mexicanen in gejuich uit. Groetend, als erkenning van de hulde, naderde deze den Yankee:

Senor, sprak hij, in de nachtzitting van den Senaat heb ik mij de benoeming tot eeremetgezel -van den doorluchtigen Scipio Massilia laten welgevallen. Ik hoopte, niet te zullen vertrekken

U zult toch moeten meereizen, hernam Joe levendig Die man is ten doode opgeschreven, wees ervan verzekerd.... Het is goed, dat ge bij hem zijt, om uw voordeel te verkrijgen bij de onderneming. Maar stil wij spreken elkaar nader.... En van toon veranderend:

Aan welk station zal het geleide halt houden?

Te Aguascalientes (Warme bronnen), drie uren oponthoud. Daar zal hij sterven»

Hé daar! dezen kant uit! riep een Stentorstem. Met de armen zwaaiend, waaraan zijn valies hing1, gaf Scipio met levendige gebaren aan zijn medereizigers te kermen, dat het tijd was van instappen. Allen liepen op hem aan en stegen in den door de welwillendheid der Spoorwegdirectie voor den „Kampioen" gereserveerden wagon.

Op het oogenblik, dat de trein zich in beweging zette, hief 'het fanfarekorps ter eere van den Marseillaan, de hymne aan: „Adelante, por la Virgen de Guadalupe."

Sluiten