Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tot in hoogen ouderdom hebben voortgegaan met trouwen, maar het verdriet van vijf achtereenvolgende' weduwestaten, de wanhoop van geen voldoenden krachtigen man te kunnen vinden, die zijn leven kon •rekken,heeft haar ondermijnd, en zij zelve — buiten twijfel door de kracht van het voorbeeld meegesleept — gaf den geest in het jaar Onzes tieeren 1879.

En verschillend als deze vijf telgen waren van afkomst, waarbij Engeland, Nederland. Ierland, Italië en Duitschland als afgezanten waren vertegenwoordigd, zoo liepen ze, ook "uiteen in karakter, in maatschappelijke en godsdienstige verhouding, al naar den volksaard waaruit ze waren gesproten. John de majoor was Methodist; Priscilla Doopsgezind; AUane en Roma beleden den Katholieken eeredienst; Kate volgde Luther, den Qermaanschen Hervormer.

Dat de onderlinge harmonie in den 'huize Coldjam, bij zooveel heterogene bestanddeelen, vaak te wenschen liet, behoeft wel geen betoog. Wij kunnen in dit opzicht volstaan met ie zeggen, dat er geen onderwerp was, hoedanig het ook moge zijn, waarover geen zeer uitloopend verschil van gevoelen! bestond tusschen de viertallige, en zelfs viertalige zusters," waarbij de Majoor de handen vol had, om te trachten, den vrede zooveel doenlijk te bewaren of liever te herstellen.

Hoe het zij, nadat Coldjam den Marseillaan uit handen der officieren, die hem vanaf het fort Davis vergezeld hadden^ had overgenomen, na afteekening van een recu voor de levering, waren de zusters ditmaal, uit besef van wellevendheid, eendrachtig en ontvingen ze den nieuw aangekomene met eenparigen glimlach.

Scipio nam de jonkvrouwen op met een vluchtigen blik en zich tot den Majoor wendend:

Tra, la la! zei hij, dat is nu een verrassing, die vrij wat beter is dan een vlaag van den mistral1). Toen de brave Forster me aanzeide. dat ik in uw volière zou opgesloten worden, is er niet bijgevoegd, dat ik •.er zulke fraaie exemplaren van vogeltjes in zou vinden. Mag ik u een hand geven, schoone juffrouw Van Pooze, Miss O'Derrick, Signora Laredo, Fraulein Blomderer. Als gevangene der Vereemgde-Staten, voor müo gezondheid, naar het schijnt, houd ik

van lachen Me dunkt, de dames doen er

zeker ook aan Welnu, dan lachen we

samen.

De handen uitgestoken, het hart op de tong — Was de Marseillaan onweerstaanbaar — en het viertal dames kon er met tegen.. -~het was een kruisvuur van vroolijkheid, waarbij preutschheid voor een wijle uit hun woordenboek was geschrapt.

Ja, ja, hernam Scripio, ik zie het wel, we zullen ons amuseeren, denk ik, als goudvis-

i) Hevige Noorden-Noordwestenwind, die periodiek de kusten teistert der Middellandsche zee, met name Marseille = Departement Provence. v. d. ü.

schen in een zomervijver .Maar de dames zullen me nu wel permitteeren, dat ik me eenige oogenblikken ga absenteeren, om me van de stoffige reis enz. enz. wat te restau reeren.

En na deze tromfantelijke toespraak, waarbij de zusters van den majoor na lang gegiebel en grimassen het uitschaterden, pirouetteerde de Marseillaan op zijn lange onderdanen, en geleidde Coldjam, die eenigszins uit zijn voegen was geraakt door de koddige manieren van den Provencaal, zijn gast naar het voor hem bestemd appartement.

Daar wachtte hem een oppasser.

Deze is uw dienaar, zei de militie-commissaris. Marius, een Texasser van geboorte, een flinke en trouwe borst, hij zal u wel bevallen:

Dat kan een spion zijn, mompelde Scipio • binnensmonds, opgepast, Massilia, voor dien oppasser. En met zijn allerbeminnelijksten glimlacht:

Mijn waarde gastheer, u bederft me in deo^ grond, u schijnt aan alles te hebben gedacht.

Coldjam boog met een voldaan gezicht en verwijderde zich bescheidenlijk. *

Als meneer het verlangt, kan ik zijn kleeren afborstelen, onderwijl u in de badkamer zijt. Ik ben ook masseur van beroep, meneer heeft maar te roepen.

Masseeren, Marius, me dunkt, dat ik daar.van vooreerst genoeg heb. Juist wilde de Marseillaan een van zijn schitterende improvisaties afsteken, toen de houding van zijn gedienstige hem den draad deed verliezen van zijn betoog. Zijn geïmproviseerde kamerdienaar zag hem met open mond en verrukte oogen aan.

Eh, sacra! Wat scheelt je, mijn brave?

Het De toon van spreken van meneer.

Als ik met respect mag zeggen, herinnert me mijn vader.

Sappristie! Een mooie uitspraak had dus je vader.

Ja, zeker, hernam Marius op een toon waaruit overtuiging sprak. Hij was ook geboren in een stad waarop hij trotsch was, en die volgens hem de eerste stad was der wereld.

De eerste stad van de wereld is Marseille, mijn brave.

Ja, ja, zoo noemde hij het ook ), nep Marius. „

Op zijn beurt was de „'kampioen ontroerd. Den zoon aan te treffen van een Marseillaan, en dat aan het andere einde der aarde, en dan nog wel zoo een tot bediende te hebben', neen maar, dat ging alle grenzen van menschelijke voorziening te buiten.

Dan ben je bijna een landgenoot van me? zei Scipio.

Als meneer dat goedvindt, want er bestaan

geen twee steden, die Mar

Marseille heeten? vraagde Massilia. Maar

i) Marseille. Het oude Massilia, een Grleksche volkplanting, in de 6e eeuw vóór Christus door Phocaeëers (uit KleTn-Azie) gesticht v. d. Q.

Sluiten