Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

, Het gesprek, door Scipio behendig ingeleid, week weldra af. Met algemeene geestdrift werden de hoedanigheden en deugden der industrieelen van den Stock-Yard door het gezin Coldjam hemelhoog geprezen, waardoor de Marseillaan aanleiding vond de vraag te opperen:

Zijn die etablissementen' dan werkelijk zoo merkwaardig?

Merkwaardig, zegt u, maar, mijn waarde heer, ze zijn eenig op het wereldrond. En in koor werd de lofzang aangeheven' over het wereldberoemd vleeschfabrikaat, waarbij de namen der fabrikanten opgeld deden. Want in Amerika is men trotscher op den man» die aan het hoofd staat van een groote industrieele inrichting, dan op een generaal, een dichter of geleerde. De wetenschap wordt er op het gebied van nijverheid geëxploiteerd ■in ontzaglijke laboratoria of werkplaatsen, zooals onder meer de Edison-Maatschappij heeft bewezen op het gebied van electricitedt, waarvan het laatste woord op lang na nog niet uitgesproken is.

Wel verre van in verzet te komen' tegen de opgewondenheid van zijn tafelgenooten, nam Scipio den schijn aan dat hij volkomen er in deelde. Met roerenden eenvoud gaf hij zijn leedwezen te kennen van nog niet in de gelegenheid te zijn geweest, de wonderen van den Stock-Yard met eigen oogen te aanschouwen, zoodat Coldjam hem onmiddellijk voorstelde des anderen daags de vermaarde jnjrichting te gaan bezichtigen).

De dames wilden van de partij zijn, men zou in de vroegte den trein nemen naar Chicago, ten einde getuigen te zijn van de geheele reeks bewerkingen, waardoor dagelijks alleen in de fabriek van Armour, 2500 ossen, 8000 schapen en 20.000 varkens, als geconserveerd vleesch in blikken', worden omgezet In het vooruitzicht van een aangenamen dag, werd na afloop van het diner, op verzoek van den Marseillaan, muziek gemaakt. Priscilla en Kate speelden' vierhandig op de piano, de majoor gaf eenige stukken van Ernst en Vieuxtemps op zijn viool ten beste.

Ten zeven' uur in den morgenstond bevonden allen — de onvermijdelijke Marius In* begrepen — zich aam het spoorweg-station van Aurora, waarvan de trein hen binnen het uur naar Chicago bracht. Een omnibus vervoerde hen naar den Stock-Yard, een stad op zichzelf. In den omtrek zag men de fabrieken, uitgestrekte parken, door palissaden in vierkante omheiningen verdeeld, waarin een onafzienbare menigte runderen, schapen, en varkens bij honderdduizend-tallen waren verzameld, 'het uur hunner terechtstelling verbeidend, als de groote klok elf zou slaan.

Er heerscbte een leven als een oordeel — mierennest op reuzenschaal — treinen met - volle ladingen, die af en aan reden; de eene reeks, die het slachtvee aanbracht de andere, die de gefabriceerde waar wegvoerde naar alle windstreken en ter verscheping over den wereldoceaan'. Stel u daarbij voor het dis¬

harmonisch dieren-vocaakoncert, waarbij hooren en zien iemand vergaat, die aan dergelijk schouwspel niet door^ dagelijksche practijk gewoon' is geraakt

Scipio Massilia, wiens gedachten enkel werden beheerscht door zijn beraamde ontsnapping uit het kwartier van den majoor, trachtte zooveel mogelijk zioh een' houding te geven van bdangste^Kng. Hij naderde AJlane en Roma me tde opmerking:

Van al. deze levende wezens zal geen enkele de zon meer zien ondergaan. Een treurig gezicht deze industrieele worgpartij. Zijn de dames dit niet met mij eens?

Jawel, maar zulk een reusachtig abattoir vindt u toch nergens, merkten de schoonen op.

En hierin lag hun Amerikaansche trots.

De klok had elf geslagen. Een ontzettendgeschreeuw verhief zich allerwege. De cowboys, grootendeels afkomstig uit NieuwMexico en Texas, dringen in de mnhelmng. Te midden, van een woest getier, drijven ze het vee naar de afzonderlijke abattoirs, waar de groote, verschrikkelijke, verpletterende slachting een aanvang neemt

Met een hamer, door stoom gedreven-, wordt 'het dier neergeveld; een kraanhaak, door dezelfde 'kracht bewogen, grijpt het beest en brengt het vóór een werkman» die het den hals afsnijdt; het schuift maar een tweeden man, die den kop afzaagt; naar een derde, die het door midden splijt en zoo voort

Van de huid ontdaan, geledigd, komt het dier, drie manuien na geslacht te zijn, bij een reusachtigen kookketel, waarin het in zijn ,geheel wordt neergeploft. Binnen vijf minuten is het gekookt, wordt het door stoom weer gelicht en gebracht naar een' andere werkplaats, waar men het detailleert en de stukken rangschikt in soorten. Terstond daarna worden deze naar andere ateliers vervoerd, om daar getransformeerd te worden in conserven, vleesch-extract bouillon, worst gehakt vleeesch enz.

Wagens kruisen zich, gevuld met koppen, beenen, ingewanden, lendenstukken. Een heirleger van koks neemt dit alles in ontvangst en bereidt het. Na deze bewerking in blikken verpakt, wordt het onmiddellijk verzonden naar alle landen der bekende wereld.

Deze geheele operatie is het werk van één dag. Tegen den avond werpen' de stoommachines voor de schoonmaak een rivier van water door de ruimten der fabriek, net moordgebouw wordt gesloten., om den volgenden dag het vernielingswerk opnieuw te beginnen. .

Scipio Massilia gevoelde zich geschokt iU al zijn leden. De walgelijke lucht van bloed en rauw vleesch had hem aangegrepen, een zucht van verlichting ontsnapte hem, toen hij het abattoir verliet.

Intusschen had hij zijn plannen van ontvluchting niet laten varen. Drommels, zei hij, ik wil toch een aandenken bewaren aan

Sluiten