Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bet schouwspel dat ik vandaag heb bijgewoond.

En in vlugge bewoordingen, als iemand, die door een verlangen wordt gekweld, gal hij te kennen dat hij in figuur-zaagwerk een der etablissementen van den Stock-Yard wilde reproduceeren.

De misses waren ten zeerste ingenomen met dit plan, dat hun industrieel chauvinisme bijzonder streelde.

Zij bezochten met hem een magazijn, en hij kocht een aantal plankjes, Amerikaansche zagen, spijkers en dies meer. Een tiental dollars had hij besteed. Zijn vooraad werd in zijn logeervertrek gebracht. Men zou des anderen daags zich aan het werk zetten. De dames Coldjam hadden dienzelfden avond reeds ermee willen aanvangen, maar de majoor kwam tusscheBbeide. Hij betoogde, dat een diner na zulk een tournée goed zou smaken, maar een vroegtijdige rust nog betere uitwerking moest hebben, zoodat tegen negen uur de geheele familie, Scipio inbegrepen, 'haar slaapvertrekken opzocht, en met klokke tien volslagen rust heerschte in het anders zoo levendig huis.

Scipio raadpleegde zijn spoorweggids.

Ta, ta, ta, zei hij, den wegwijzer dichtslaande, ik zie, dat er een kwartier na middernacht een trein vertrekt, die me in drie dagen brengt naar Oklahoma, midden in het Indiaansen grondgebied, We hebben dus nog

Dit zeggende, nam hij een der Amerikaansche zagen, en zette die tegen een der ijzeren traites'aan van zijn venster, een versperring, die wel niet voor een gevangeniscel, doch meer voor boosdoeners van buiten was aangebracht, vermits het raam slechts op anderhalven meter van den beganen grond was verwijderd.

Dit noopte me, zei hij, de slachtplaats van Chicago te gaan zien, plankjes te koopen om voor de aanschaffing van zagen een gegronde reden te hebben. De jonge meisjes verbeelden zich, dat ik voor hen me met houtsnijwerk zal onledig houden, — die lieve blanke gansjes! alsof ik niet wat beters te doen heb! Mogen de bemelsche kippenloopen voor u geopend zijn!

Geen twintig minuten waren verstreken, of hij had twee tralies doorgezaagd.

Wij dienen toch behoorlijk afscheid te nemen, als men maanden lang zulk een gulte gastvrijheid heeft genoten, zei Scipio tot zichzelf. Het beste zal in dit geval zijn het schriftelijk te doen.

En hij schreef het volgende:

Aan de familie Coldjam, haar dankbare gast. Geachte Majoor, waarde dames, Met innige ontroering, geëvenredgd aan de uwe, als ge dit zult lezen, schrijf ik deze regelen met bevende hand.

Het Zuiden kan niet in een kooi leven', ik volg mijn noodlot dat mij voortsleept

door het venster ver van u verwijderd.

Waar zal ik zijn, als dit geschrift u onder de oogen komt? Dit kan ik met geen mogelijkheid zeggen, want niet wetende op welk uur gij kennis neemt van dezen brief, gaat het moeilijk den afstand te gissen, dien ik zal hebben afgelegd. Maar eenige duizend meters meer of minder maken niets uit voor wederzijdsche herinnering. Ware ik ook reeds bij de tegenvoeters; mocht het zijn, dat de zolen van ons schoeisel, dwars door de dikte van den aardbol, in een schuinsche lijn tegenover elkaar zouden staan, mijne gedachten zouden immer nog bij u verwijlen.

Vrijheid is een kostbare schat; dankbaarheid is weer heel iets anders. De eerste herkregen hebbende, zal ik de tweede n et uit het oog verliezen. Ik wil hiermede zeggen, dat wanneer ik zal teruggekeerd zijn te Marseille, de eenige stad die schooner is dan Chicago, ik mijn dagen zal slijten in afwachting van uw bezoek.

Kunt ge ertoe besluiten, mij deze gunst te bewijzen, dan zal ik de fraaiste vertrekken van mijn eigen haard ter uwer besohikking

stellen met vensters zonder tralies en

een hart zonder wrok. Want ik blijf Steeds de uwe, Scipio Mass.lia, van Marseille.

Zoo ze niet tevreden zijn, zei de Marseillaan tot zichzelf, onderwijl hij den brief dichvouwde, dan zijn ze moeilijk te voldoen. Ik geloof dat mijn schrijven hartelijk is, weten-' schappelijk en vroolijk. Ze zullen wel inzien, dat ik mij over mijne straf met heb beklaagd.

Eri nu ervan door zachtjes de plaat

gepoetst!

Lenig en vlug gleed hij tusschen de overgebleven tralies en voelde een oogenblik daarna den vasten grond onder zijn voeten.

Vrij! Andermaal in vrijheid!

Maar hij had niet den tijd zich ermee geluk te wenschen. Want een menschelijke gedaante, tot dusver verscholen in het portiek van den huize Coldjam, sprong te voorschijn, en de stem van Marius fluisterde:

Ik dacht wel, dat meneer dezen nacht een wandeling zou willen maken. Daarom heb ik hier de wacht gehouden, in afwachting van meneers orders.

Sapio verbleekte Hij zocht in zijn gordel naar een wapen, dat er niet was. Marius vervolgde :

Toen ik meneer gezegd heb, dat mün vader me liefde en eerbied heeft ingeprent voor alles wat Marseillaansch is, heeft meneer me niet willen gelooven. Meneer had onge'ijk en moet het mij niet kwalijk nemen, ais ik het zeg, want ik had u als een gentleman door de deur laten gaan, inplaats. van u als een dief uit het raam te moeten zien springen.

De les van betamelijkheid was zoo onverwacht, dat Massilia hem ongeduldig toevoegde: '

Nu ja. dat is allemaal goed, maar wal wil je eigenlijk?

Sluiten