Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nooit?

Neen ik 'ben een vondeling. Ik weet

zelfs niet wie mij van de straat heeft opgeraapt, want mijn herinneringen dagteekenen eerst van mijn zevende jaar. Ik zou nu zelfs nog een arme drommel zijn, onwetend en ellendig, zoo mijn goed gesternte mij niet in aanraking had gebracht met prins Rundjee, een edele en welwillende Hndoesche magnaat, die mij in zekeren zin heeft geadopteerd en hij wien zij vertoeft, die eenmaal mijne vrouw zal worden: Anoor, een lief meisje van den Pandjaab, dat wij uit de handen der Brahmanen hebben gered. *)

Ach! zuchtte de hacendado, zou mijn Fa"bien in zijn verlatenheid het geluk hebben gehad zulk een redder te ontmoeten?

De Parijzenaar sprong op:

Uw zoon is dus nog in leven?

Met een mistroostig gebaar stamelde Rosales:

Ik weet het niet.

En aanstonds daarop liet hij volgen, alsof hij haast had de geschiedenis ten einde te brengen:

Het kind werd mij ontnomen. Zijne moeder is van verdriet gestorven. De schuldige, mijn broeder, o schande, schreef mij uit ■ Amerika waarheen hij gevlucht was. Hij droeg roem op zijne misdaad. Hij haatte me, omdat ik, naar hij dacht meer geluk had dan hij. Hij haatte me, omdat mijne vrouw als jong meisje, mij de voorkeur had gegeven. Een treurig vermaak had hij erin gezocht om ons geluk te verwoesten. Uwen Fabian, schreef hij, zult ge nooit weerzien. Ik heb hem veroordeeld tot een ellendig bestaan. En zoo heb ik mij over je onbeschaamden voorspoed gewroken!

De hacendado slaakte een diepen zucht Hij vervolgde:

Tevergeefs heb ik gezocht, de politie en verdere autoriteiten in de weer gebracht. Niets baatte. Mijn broeder.stierf kort daarna te Nieuw-Orleans aan dè gele koorts, zonder dat ik hem heb kunnen bezoeken, hem om erbarmen kon smeeken. Ten laatste wanhopend, eenzaam, een afschuw verkrijgend van-menschen en zaken, die mij aan het verleden herinnerden, verliet ik Frankrijk. Ik kwam in Mexico, ik verwierf de exploitatie van San Vicente, en in hardnekkigen arbeid zocht ik vergetelheid van mijn verdriet. Ik was een nieuw leven begonnen. Mijne dochters droegen er veel toe bij, om mij de herinnering aan het verdwijnen van mijn zoon te doen vergeten. De stap van Vera moest komen, om mij te waarschuwen, dat zij op hare beurt mijn huis zullen verlaten. Een woord van u moest gesproken worden om mijne wonde weer te doen opengaan en mij eene klacht te ontlokken, die tot heden niet over mijn lippen was gekomen.

i) Vgl. Doctor Mystéro. Uitgevers-Maatschappij „Elsevier", Amsterdam.

Met ineengesloten handen zagen de twee mannen elkander aan; hun oogen waren vochtig, want een zelfde leed vereenigde hen, de jonkman die zijn vader miste, de vader die zijn zoon had verloren.

Zooals uw Fabien zou gedaan hebben, sprak Krekel ten laatste, zal ik uwe Vera onder mijn hoede nemen.

En zijn ontroering ter zijde stellende:

Overigens zult u ons zeker vergezellen, en zijn we dus met ons beiden om ieder gevaar van haar af te wenden.

Ja, misschien Zeg de arme kleine

maar niets van hetgeen ge van mij hebt gehoord Zeg haar enkel, dat ik mij niet

zal verzetten, zoo zij Coëllo wil worden, uw bediende. Zij heeft gebrek getoond aan vertrouwen in haar vader. Tot straf zal ze als ondergeschikte meegaan, inplaats van een equipage of liever een uitrusting te bezitten zoóals het mijne dochter betaamt.

Hij pauzeerde een oogenblik en zei toen:

Wat u betreft, senor Krekel, vergeet Roseraie. Roseraie is overleden. Rosales alleen bestaat.

In den namiddag deelde de hacendado den Parijzenaar mede, dat hij deel zou uitmaken van de expeditie. Zijn vriend had erin toegestemd, om tijdens de afwezigheid van den eigenaar de administratie van San Vicente te voeren.

En zoo toog daags daarna, in de vroegte, de Mestiza op weg, gevolgd door de jagers Francis, Peter, Fabian en het opperhoofd Puma met diens tien Mayo-Indianen. Krekel met Vera sloten den stoet.

Het schoone meisje had haar vermomming ernstig opgenomen. Een rijkleed en soutache, Mexicaansche pantalon, breede sombrero, gaven haar het voorkomen van een jongen edelman, die er wel wat tenger uitzag, te blanke handen en te kleine voeten

Maar zij zat recht in den zadel. Haar karabijn in den holser, haar revolver en hartsvanger vormden een zeer krijgshaftig geheel . , ...

Wel ietwat van de komische opera, iluisterde de Parijzenaar den hacendado in het oor. , .... . .

Bah! antwoordde deze. ik mag lhden dat ze van deze zotte monteering afziet, voordat we het Mexicaansch gebied zullen hebben verlaten. „. , , ., I

Hij bedroog zich. De liefde, die in het hart van het jonge meisje was ontwaakt, gaf haar den moed de vermoeienisen van eindelooze tochten te paard onder het heete zonnevuur te verduren.

De kleine cavalcade schreed zoolang mogelijk over Mexicaaaschen grond, den rechteroever van den Rio Grande stroomopwaarts houdend. .

De dorpen ontwijkend en hun opmarsen maskeerend, drongen Dolora en hare vrienden door In de kloven van de Siërra Soledad. bereikten alstoen de Siërra Bianca en

Sluiten