Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

strijders in het open veld het kunnen opnemen tegen honderden tegenstanders die rondom de hoogten zwerven!

Hij boog het hoofd, en langzaam sprak hij: Opperhoofden! Er zijn grijsaards onder u. Die mannen zullen nog van den Bloedigen Vos weten te spreken.

Een huivering ging door de Indianen. Zeer zeker stond de herinnering aan den ouden jager, weleer op deze plaats gestorven, hun nog levendig voor den geest, want in de prairie wordt het aandenken van dappere mannen in eere gehouden.

Ik was in dienst van den Vos, vervolgde de Canadees.... zijn dood kostte u zevenentwintig krijgers en zijn scalp ontsnapte u. Denk erom, denk erom!

Niemand gaf antwoord, en Gairon, begrijpende dat het besluit der Indianen niet tot wankelen was te brengen, stond op en verliet langzaam de tent, zonder dat een der aanwezigen ook maar een poging aanwendde om hem terug te houden.

Daar buiten schenen de Roodhuiden, die in den omtrek gelegerd waren, zijn tegenwoordigheid niet eens op te merken.

Zonder op eenigen hinderpaal te stuiten, geraakte hij buiten het kamp, passeerde de linie der wachters en kwam op het versterkt plateau terug.

In gespannen verwachting verbeidden de belegerden zijn komst.

En? vraagde Dolora.

Donna, zei hij met gesmoorde stem, het zijn Apachen, Comanchen, Papagos, Utapis, enz. . ■

Allen vijanden der Azteken, murmelde het jonge meisje.

Gij hebt'het gezegd. Donna. Weet ge wat zij eischen?

Helaas! Ik kan het begrijpen.

Zij verlangen u als gevangene, om u aan de Noord-Amerikanen te kunnen uitleveren. . ' ,

Dolora Pacheco huiverde. Zrj sloeg een geïnspireerden blik ten hemel:

Het is een oorlogsverklaring. De wil van Hem, van wien alle onafhankelijkheid komt, zij gezegend!

Geen woord meer verluidde ze. maar reter nam Francis terzijde en fluisterde hem in:

Wat zei het ontuig van onze geweerschoten, waardoor —

Ze hechtten er evenveel gewicht aan alsof we 't op een paar boomstammen hadden gemunt. ....

Dus is het wel alleen om de Madonna te doen? I S ,

Ja. Ik had gehoopt, dat met hun den schuldige uit te leveren

Wat bedoel je met uitleveren

Mij zeiven ik, die geschoten heb, die

Dolora in dit verschrikkelijk gevaar heb gebracht. De bood hun mijn leven aan, om haar de vrijheid te schenken' Aan den folterpaal zou ik mijn beulen hebben dank gezegd,

want ze hadden me van een ondragelijk bestaan verlost.

Hebben ze het niet aangenomen?

Ze ontnamen me het woord, om mij hun wil kenbaar te maken, de Donna gevangen nemen en haar uitleveren aan den Vader te Washington.

En de Canadees bleef zwijgend, als versteend staan bij den braven Peter, die al even van zijn stuk was als Francis Gairon.

III.

HET UUR VAN HANDELEN.

Drie maanden reeds duurt de blokkade der vesting waar Dolora met haar lotgenooten zich hebben verschanst.

De Indianen kampeeren nog altijd op de vlakte. Zij leggen geen teeken van ongeduld aan den dag. Zij jagen, dansen en zingen.

Tevergeefs hebben de belegerden, onder begunstiging van den nacht, eenige uitvallen beproefd. Tevergeefs hebben hun karabijnen den dood gezonden onder de krijgers» . die onvoorzichtig genoeg waren onder hun schot te komen, niets heeft de belegeraars doen besluiten hun taktiek van afwachting te laten varen.

E,i op de hooge veste staat droefenisen ontmoediging op de gezichten te lezen. In de door de belegerden uitgelokte gevechten zijn drie Mayos gesneuveld, maar daarom is het troepje niet terneergeslagen. Waarom dan?

Wie het bivak drie maanden vroeger had gezien, zou het hebben begrepen, nu de muilezels en paarden zijn verdwenen, op twee arme dieren na, die hun beurt afwachten om in voedsel te worden omgezet

Ja het einde der hulpmiddelen is nabij. Weldra zal de hongersnood den vijand een krachtigen steun verleenen. Deze is h«»f mot. allos in min cevole. die daDDere

lieden ontzenuwt en krachteloos maakt, hen onvermijdelijk machteloos overlevert aan een wreedaardigen vijand, die geen genade kent

Een wolk betrekt het voorhoofd van Dolora Pacheco. Zullen haar reusachtige plannen opgaan in rook, tengevolge van gebrek aan lichamelijk voedsel? Moet haar geest, die onvermoeid zweeft in het oneindige, stilstaan wegens een belachelijke materieele behoefte der maag?

In deze treurige overpeinzingen verdiept, nadert haar Francis Gairon.

Donna, zegt hij zachtjes.

Zij slaat de oogen op, en begrijpende, oat hij haar een gewichtige mededeeling heeft te doen, keert de glimlach terug op haar lippen.

Wat hebt ge mij te zeggen? Ik heb zooeven een ontdekking gedaan. Donna. Een ontdekking?

Waarvan partij kan worden getrokken.... Zij liet hem niet uitspreken:

Sluiten