Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Alles is gereed, zei Marius. Ik schroef 'het deksel vast, steek een vuurtje aan, en binnen twee uur hebben we het scapleteleü dat ik u beloofd heb.

Ben je 'r zeker van, Marius?

Zoo zeker als dat de zon aan den hemel staat. Al de herders van de Mexicaansche grens kennen het zoo goed ais ik. Nu we verkeeren temidden van de laatste nog niet onderworpen Indiaansche stammen, loopen we iederen dag gevaar in de handen te vallen van dit ongedierte. En als men gevangene is van de Roodhuiden, mag men zich op duizend dooden voorbereiden. — En schouderophalend, vervolgde hij wijsgeerig:

Ja, ziet u, patroon, sterven laat ik nog

daar maar uren, dagen achtereen te

moeten lijden dat is iets verschrikkelijks!

En het „Scapleteletl", viel Scipio hem in de rede —• want de wijsgeerige beschouwingen van zijn metgezel lieten hem koud — vertel me eens waartoe het dient.

Dit sap, een extract van onderscheidene planten, gemengd met verdunden alcohol, verwekt, naar gèlang van de dosis, den slaap met algeheele gevoelloosheid, eigenlijk gezegd, de vernietiging van alle gevoel, volkomen pijnloosheid, ook zonder slaap. Iedere Vaquero, die zich in de prairie waagt, draagt het bij zich. Maar men moet oppassen, dat de Indianen er zich niet van meester maken. Men gaat ermee op de volgende manier te werk: Onder den arm" maakt men eene insnijding in de huid en brengt daarin een kleine i cilinder van gepolijst been. Na verloop van een acht dagen heeft men een zakje in het vel, dat niet meer sluit. Mqn verwijdert het stukje been en vervangt dit door een dik glazen buisje, waarin eenige droppels scapleteletl zich bevinden. Wordt men door de Roodhuiden gevangen, en is het oogenblik van marteling aangebroken, zoo giet men den inhoud van het buisje in de onderhuidsche opening, en men is totaal gevoelloos. De roode duivels schrijven dezen toestand toe aan onzen verbazenden moed. Men laat ze in die meen'ng, want het maakt hen voorzichtiger. Toen ik nog in Texas woonde, hadden we op de landhoeve, waar ik werkte, een ouden herder, dien we uit de handen van de Indianen hadden verlost, terwijl hij aan den martelpaal was vastgebonden. Het is waar, de nagels waren hem al

uit het vleesch gerukt en dat doet af-

ged ders pijn maar de grijsaard bezwoer ons op zijn eeuwige zaligheid, dat hij niets anders dan een zachte kitteling had gevoeld.

Welnu dan, bromde Scipio, zonder omwegen het praatje afbrekend, bereid dan maar het middel, onderwijl ga ik herboriseeren, want de luidjes moeten niet denken dat mijn liefde voor de botanie maar een aardigheid is.

En feitelijk had ook niemand eenig vermoeden van de list gedurende de veertien achtereenvolgende dagen.

Het herstel van Dolora vorderde met rassche schreden, de gekwetste kon reeds opstaan en kleine wandelingen doen op het plateau.

Nog een week, zei de dokter op zekéren morgen, en ze zal weer op weg kunnen gaan.

De man der kunst had zich niet bedrogen. De achtste dag was .nog niet ten einde, of het geheele kamp verkeerde in gisting. Met koortsachtige haast werd er gewerkt. Men zou tijdens de nachtkoelte vertrekken.

Vuurhart, die na zijn overwinning zich met zün krijgers had verwijderd, was weer op het terrein verschenen. Ditmaal vergezeldén hem slechts een tiental Seminolen, die paarden bij den teugel hielden voor het kleine escorte der Mestiza.

Het jeugdig opperhoofd bracht ernstige tijding. Tusschen het Zwarte Dal en de grens van het I.idiaansch territoor bevond zich een postenlinie van Noord-Amerikaansche soldaten, waardoor men trachten moest heen te breken, zonder de aandacht te trekken.

Joe Sullivan, die voor rekening handelde van zijn regeering, had de opperhoofden der Seminolen ter raadsvergadering bijeengeroepen en in hoofdzaak hun aangezegd:

De Mestiza heeft zich gewikkeld in eene onderneming die wij nadeelig achten voor de Vereenigde Staten van Noord-Amerika. Door alle mogelijke middelen zullen wij haar het welslagen beletten en hare handlangers als vijanden beschouwen. Keert terug naar uw dorpen en blijft slechts enkel toeschouwers van een avontuur waarbij gij slechts moeilijkheden kunt oploopen.

De Seminolen, vervolgde Vuurhart, hebben met de beschaving ook voorzichtigheid opgedaan. Voorheen zouden dergelijke woorden met een kreet van verontwaardiging zijn beantwoord. Heden hebben zij het hoofd in den schoot gelegd en mij verlaten. Alleen ik en de weinige krijgers die mij volgen, zullen hulp verleenen aan de Maagd van Mexico, die haar leven heeft gewijd aan de vrijmaking der Spaansch-Indiaansche bevolking.

Massilia, die bij dit onderhoud tegenwoordig was, had toestemmend met het hoofd geknikt

Wel zeker, zei hij, en daarna zullen we beraadslagen.

Beraadslagen, hernam Dolora. en waarom? Al zou ik alleen achterblijven, zal ik den strijd volhouden tot het einde.

Wij zullen u niet verlaten! riepen Fabian, Krekel, Coëllo en de Puma.

De Marseillaan was goedlachs:

En ik denk er nog minder aan, om mijn hielen te laten zien, zei hij. Een jong meisje in de prairie achterlaten, zoo iets zou gebrek verraden aan ridderlijkheid de Pro-

vencalen hebben eertijds den draak van Tarascon overwonnen, derhalve bekommeren zij zich om de Noordelijken als over een

Sluiten