Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bastion dat in puinhoopen ligt. De stel voor, eenvoudig samen te gaan theedrinken, en dat een ieder zijn gevoelen zegt omtrent het zekerst middel om de aandacht onzer vijanden op een dwaalspoor te brengen.

En even kalm, alsof hij niet den minsten argwaan koesterde: Zoo ge niet wijt beraadslagen, drinkt toch maar thee. Mijn-getrouwe Marius bezit een bewonderenswaardig recept, en ik zal u een verhaal opdisschen van mijn geboorteland.

Men weet, dat de luim van Scipio onweerstaanbaar was. Allen verklaarden zich genegen om vóór het vertrek den geparfumeerden drank te gebruiken, door Marius toebereid.

En nadat men het hierover eens was, fluisterde de Marseillaan zijn vertrouweling in het oor:

Ben je wel zeker van de uitwerking van ja drank?

Zoo zeker als ik een neus aan mijn hoofd heb.

Welnu, het is voor van avond. Je schenkt; thee en je let erop, dat je alleen in de koppen van de Canadeezen scapeteletl mengt.

Accoord.

En Coëllo, die aankwam, mompelde gejaagd binnensmonds.

Vanavond wordt het bivak opgebroken. De verraderlijke jagers gaan met ons.

Marius evenwel zei droogjes:

Neen, knaap, ze zullen hier blijven. Voordat we weggaan, zal ik ze ontmaskeren.

De gewaande peone boog. Zich gestreeld gevoelende door het onbeperkt vertrouwen dat zijn jeugdig geiaat inboezemde, kneep Scipio den pseudo-bediende grappig in het oor, zeggende:

Je kent je luidjes, kleine Coëllo, mooi

zoo ga zoo voort en wij zullen maatjes

worden.

Maatjes, herhaalde Vera, terwijl het bloed haar naar de wangen steeg.

Welzeker, dat schijnt je nogal te bevallen.

Ja, senor, meer dan ge kunt vermoeden!

Des te beter, des te beter; Je bent bevallig als een echter Marseillaan Vooruit

maar, kleine, ik ben over je tevreden.

Coëllo verwijderde zich. Massilia, bizonder in zijn nopjes, zei in vertrouwen tot Marius:

Verrassend, nietwaar, zooals de menschen van dit land hier een levendige natuur hebben. Zie me dien kleine Coëllo, hij trilt als een Marseillaan, van wien hij overigens het doorzicht en de schranderheid heeft geërfd, zou ik zeggen.

Vera had zich in de beste stemming verwijderd.

Hij heeft me gezegd: We zullen vrienden worden. In de vriendschap geeft men een gedeelte van zijn hart; door toewijding en genegenheid zal ik het overige winnen.

En dien dag bemerkte Fabian Rosales, die, zonder het te laten blijken, waakte over

het romaneske kind, dat haar oogen straalden van geluk.

Men zou tegen acht uur des avonds op marsen gaan. Tegen vijf waren allen in de tent van Dolora verzameld.

De hacendado, de Parijzenaar Krekel, Coëllo, de Puma, Vuurhout, Francis en Peter omringden het jeugdige meisje.

Onderwijl Marius ieder der aanwezigen, een behoorlijk volgens de regels der kunst toebereiden kop thee aanbood, nam Scipio Massilia het woord:

Waarde vrienden, niets maakt ons zoo goed marschvaardig, als een gekruide geschiedenis, ee^ verhaal van een of ander roemrijk wapenfeit, een eigenaardig jachtavontuur, een goed afgeloopen schipbreuk, desnoods het relaas van een wanhopige liefde, die in het eind toch met een goeden uitslag wordt bekroond.. Ik zou u ook nog van mijn feiten en handelingen een onnoemelijken voorraad kunnen opdisschen, hoe ik bijvoorbeeld mij voorbereidde op mijn eerste tweegevecht, omdat ik te doen had met een tegenstander, die dagelijks een maand lang zich had geoefend op een schijf, achter in zijn tuin en, of hij wilde of niet, altijd de roos trof. Maar dat zou ons te lang ophouden.

Ieder woord van den spreker bracht de lachspieren in beweging. De blik van Scipio oleef eensklaps rusten op de Canadeesche jagers, die aanvankelijk afgetrokken toeluisterend, eene houding aannamen, alsof niets van hun omgeving hen aanging. Langzamerhand, na eenig knikkebollen, sloten zich hun oogen en waren ze in een diepen slaap gedompeld.

De scapleteletl van Marius had, wat den slaapwekkenden invloed betrof, hare uitwerking niet gemist.

Vrienden, hernam Massilia wien de indruk niet was ontgaan, welken deze toestand op zijn hoorders had gemaakt, het lag niet in mijn bedoeling u op een mijner alledaagsche grappen of aardigheden te onthalen. Tijd, plaats en omstandigheden veroorloven dit in geenen deele. Mijne inleiding gold slechts als een aanleiding, om u te wijzen op het ernstige van onzen toestand en Marius den tijd te gunnen, den Canadeeschen jagers het middel toe te dienen, dat hen eenige ©ogenblikken rust moet doen genieten, onderwijl ik u een gewichtige openbaring heb te doen. Hetgeen ik u zal mededeelen, kan u tevens de overtuiging schenken, dat deze mannen vooreerst niet moeten ontwaken.

De lach was op de lippen der aanwezigen bestorven. Aller blikken waren gevestigd op den Marseillaan.

Deze was langzamerhand Francis Gairon genaderd.

Coëllo! riep hij.

De gewaande bediende was opgestaan.

Deze man heeft weleer in zijn slaap gezegd, dat een papier hem de borst: schroeide, niet waar?

6

Sluiten